ငယ္ငယ္က

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က....

~~~~~~~~~~~~~~~~ စစ္တိုက္တမ္း ကစားခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ စစ္ဗိုလ္ ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ဖားကေလးဖမ္းၿပီး ရင္ခြဲခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ႀကီး ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ေ၀ဖာခ်ပ္ေလးနဲ႔ အိမ္ေဆာက္ခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ရန္ခဏခဏ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ လက္ေ၀ွ႔သမား ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပံုေျပာေကာင္းခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးသမား ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ခဲတံနဲ႔ အ႐ုပ္ဆြဲခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ပန္းခ်ီဆရာ ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ကားခိုးေမာင္းခဲ့ဖူးတယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကားဆရာ လာျဖစ္ေနတယ္။

ငယ္ငယ္က အေတြးေတြဟာလည္း အမွန္တရားပဲ။ ခုျဖစ္ေနတာလည္း အမွန္တရားပဲ။ ခုေတြးေနတဲ့ အေတြးေတြ၊ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခု ေႏွာင္းပိုင္းမွာ ငယ္ငယ္က ဆိုၿပီးေတာ့ ငါ စာျပန္ေရး ႏိုင္ဦးမွာလား။

မသာစရိတ္

မိတ္ေဆြ........

ေမာဟမ်ားတဲ့ ေလာကမွာ သင္ ေလာဘေတြနဲ႔ ခရီးဆက္ခဲ့တယ္ေနာ္။

နင္းျပားဘ၀နဲ႔ ေလာကကိုလည္း သင္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ ၿပီးၿပီေနာ္။

ရီျခင္း၊ငိုျခင္းေတြနဲ႔ ေလာကကို အမ်ားနည္းတူ သင္ မွတ္ေက်ာက္ေတြ တင္ခဲ့တာပဲေနာ္။

သံသရာရဲ႕ ထြက္ေပါက္ တရားဓမၼကိုလည္း သင္ ႐ွာေဖြခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္။

လက္က်န္ ရက္စြဲေတြက နည္းပါးလာေတာ့ ေလာကကို သင္ ေၾကာက္စျပဳလာၿပီေနာ္။

အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားကိုလည္း သင္ နာၾကားခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္။

ဥာဏ္ဦးခဲ့ရင္ သံသရာမွာ သင္ လမ္းပန္းသာမွာကိုလည္း သင္ သိခဲ့တယ္ေနာ္။

ဥာဏ္လည္းဦးပါရဲ႕ အေသခရီးကို သင္ မေလွ်ာက္ရဲေသးတာကလည္း........?

မၾကာေတာ့ရင္ မသာကံစမ္းမဲ ေပါက္မွ အေလာင္းလွမယ့္ အျဖစ္ကို သင္ ႀကိဳသိေနလို႔မ်ားလား .......... ?

မသာေတြကမ်ားၿပီ သယ္ယူသူေတြရဲ႕ မႏိုင္၀န္ကို သင္ သိေနလို႔မ်ားလား.......?

ေအာ္..... မိတ္ေဆြ အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ ဆိုတာထက္ မသာစရိတ္ ျပည့္မွီေအာင္ သင္ ႐ွာထားဖို႔လည္း လိုတယ္ေနာ့။

သင္ပိုင္အပ္သည္

ထားရာေနေစ
ေစလိုရာသြား
မင္းခစားရယ္
ငါေလမဟုတ္

ထားရင္လည္းေန
သတ္လိုရင္လည္း
ေသေစအျပစ္
မက်ဴးသမို႔

ထားရာေနခဲ့
ေစရာေရာက္သြား
မိန္႔ေတာ္ခ်မွတ္
သင္ပိုင္အပ္သည္

ငါ၏၀ိဥာဥ္
ငါ႔စိတ္လ်ဥ္အား
သင္သာပိုင္စိုး
စိုးမိုးအပ္သည္

ေစလိုကေစ
သတ္လိုကသတ္
သင္ျပဳသမွ်
ငါေက်နပ္သည္

စာနာေထာက္ထား
ငဲ့ပါျငားဟု
ငါေလမဆို
သင္ျပဳႏိုင္သည္

သို႔ေပေသာ္ျငား
ျပဳအပ္သမွ်
ကိစၥရပ္တြင္
အၿပံဳးပန္းမ်ား အသင္ ပန္ဆင္ႏိုင္ပါေစေလ.............

ေမႊးလြန္းသည့္ပန္း (သို႔) MAI

ဒီရက္ပိုင္းမွာ သတင္း တစ္ပုဒ္က အရမ္းေမႊးႀကိဳင္ေနပါလား ? MAI ေလေၾကာင္းလိုင္းက ၀န္ေဆာင္မႈေတြ အရမ္းေကာင္းေနတယ္ ဆိုပဲ။ မေန႔က ေဖာ္၀ပ္ေမးလ္ေရာက္လာေတာ့ ဖတ္လိုက္တာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအကိုေတာ္ ဒီစလံုးကေန ခြင့္နဲ႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္တာေလ ( ျမန္မာ အင္တာေန႐ွင္နယ္ အဲယားေ၀း ) ေလယာဥ္ပ်ံ ႀကီးနဲ႔ေပါ႔။

ဘာပဲေျပာေျပာ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ဘယ္သူမဆို ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး နဲ႔ေနမွာေပါ႔။ ေလယာဥ္ႀကီးစီးၿပီး၊ ေလဆိပ္မွာေစာင့္ေနမယ့္ မိသားစု ၀င္ ေတြ ျမင္ေယာင္ရင္း၊ ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလး ငမ္းရင္းနဲ႔... ကဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ အိမ္ျပန္ခရီးလည္း ?

ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ ခရီးစဥ္ကို စတင္ၿပီး စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစတာကေတာ့ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ လ၀က ျဖတ္မယ္။ ၿပီးရင္ ပစၥည္းေ႐ြးမယ္။ ဟိုမွန္တစ္ဘက္ျခမ္းက မိသားစုေတြက လက္တျပျပနဲ႔ ကိုယ္ေတြကလည္း အျပင္ ျမန္ျမန္ ေရာက္ခ်င္ေနၿပီေလ။ ျပႆနာက ပစၥည္းေ႐ြးတဲ့ ေနရာမွာ စတာပဲ။

ငါ႔အိတ္ ဘယ္မွာလည္း ? ငါ႔အိတ္ ဘယ္မွာလည္းနဲ႔ ႐ွာေနတဲ့သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ပစၥည္းေ႐ြးတဲ့ေနရာမွာ လည္ေနတဲ့ ရထား ႀကီးက ေခါင္းမူးေနေရာေပါ႔။ အိတ္ေတြက ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ပါမလာၾကဘူး။ အဲတာနဲ႔ MAI ေကာင္တာမွာ သြားေမးၾကေတာ့ ပစၥည္း ေတြ စကၤာပူမွာ ေလယာဥ္ သယ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အေလးခ်ိန္ထက္ ေက်ာ္လြန္ေနလို႔ ခ်န္ထားခဲ့ရတာတဲ့ ေနာက္တစ္ပတ္ ေသာၾကာ ေလ ယာဥ္နဲ႔ ပါလာလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့မွာ လာေ႐ြးၾကပါတဲ့ ခင္ဗ် း)

အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေတာ္က မႏၱေလးထိ ျပန္ရမွာေလ ရန္ကုန္မွာ ဘယ္လို လုပ္ေစာင့္ေနရမွာတုန္း ? ကိုယ္က ျမန္မာျပည္ကို ခြင့္နဲ႔ ျပန္လာတဲ့ ကာလဟာ အင္မတန္ တန္ဖိုး႐ွိတဲ့ ကာလပါ။ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥနဲ႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ခ်င္လို႔ ထင္ပါ႔ ဆရာက မႏၱေလး ျပန္သြားတာ။ ခ်ိန္းထားတဲ့ ရက္ ျပန္လာေ႐ြးေတာ့ ဆရာသမားအိတ္က ေပ်ာက္သြားပါၿပီတဲ့ ခင္ဗ်ာ....

အဲမွာ ႐ုပ္လံုးကေပၚေတာ့မယ္ MAI ႐ုပ္လံုးေပါ႔။ ဒီပစၥည္း ေပ်ာက္တဲ့ ျပႆနာကို ေလေၾကာင္းလိုင္းက ေလွ်ာ္ေၾကး ေပးပါ႔မယ္။ ( အိတ္ တစ္လံုးကို အေမရိကန္ ေဒၚလာ 200 တဲ့ ခင္ဗ် ) ။ ၿပီးေတာ့ MAI စာ႐ြက္မွာ ဤ ျဖစ္ၿပီး ကိစၥသည္ ေလေၾကာင္းလိုင္း တာ၀န္ မဟုတ္ေၾကာင္း လက္မွတ္ ေရးထိုးေပးရမယ္တဲ့ ခင္ဗ်။ ဒါဟာ ဘာလည္း ေစာ္ကား တာ လား ? ပမာမခန္႔ လုပ္တာလား ? အထင္ေသးတာလား ? အိတ္တစ္လံုးကို U$ 200 လို႔ သတ္မွတ္ရေအာင္ အိတ္အတြင္းပါ ပစၥည္းကို သူတို႔ေတြ သိၾကလို႔လား ? ျပန္လည္ အစားထိုး မရႏိုင္တဲ့ အရာမ်ဳိးဆိုရင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ဘယ္လို တာ၀န္ယူေပးမွာလည္း ?

ဒီကိစၥဟာ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို အားေပးတဲ့ ခရီးသည္ကို ေစာ္ကားတာပဲ။ အိတ္တစ္လံုးကို U$ 200 တန္ဖိုး ျဖတ္တာကလည္း LEVI'S
တစ္ထည္ေတာင္မွ U$ 200 ေက်ာ္တယ္ ဆိုတာ သိထားေစခ်င္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားျပန္ တစ္ေယာက္ သယ္ယူသြားတဲ့ အိတ္တန္ဖိုးကို အၾကမ္းအားျဖင့္ေတာ့ ခန္႔မွန္းႏိုင္ၾကမွာပါ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ အေသးစိတ္ေတြ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။

ဒါနဲ႔ ေလေၾကာင္းလိုင္းက လက္မွတ္ထိုးခိုင္းေတာ့ ဆရာက ဘယ္ထိုးပါ႔မလည္း။ လူကိုမ်ား ေတာ္ေတာ္အတယ္ ထင္ေနၾကလား မသိဘူး ေလေၾကာင္းလိုင္း ၀န္ထမ္းေတြက။ ဆရာသမားက ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ တာ၀န္ပ်က္ကြက္မႈ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ လံုၿခံဳ စိတ္ခ်မႈ မ႐ွိတဲ့ ေလေၾကာင္း ၀န္ေဆာင္မႈ၊ တာ၀န္ကိစၥ အ၀၀ေတြကို ဒီ U$ 200 နဲ႔ ပါးစပ္ပိတ္မယ္။ ေလွ်ာ္ေၾကးေပးမယ္ေပါ႔တဲ့။ ( ၾကည့္စမ္းပါဦး ခရီးသည္ေတြကို ေစာ္ကားခ်က္ )

ဆရာသမားကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ေပးတဲ့ ေငြလည္း မယူဘူး။ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ပစၥည္းကိုလည္း ေရစက္ခ်လိုက္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီကိစၥ ကိုလည္း အမ်ားသိေအာင္လည္း ဖြင့္ခ်ရမယ္ လို႔ေျပာၿပီး စကၤာပူ ျပန္လာတာေပါ႔။ ဟိုကလည္း အဲလို႔ လုပ္မယ္ေျပာေတာ့ နည္းနည္း ေတာ့ ၿဖံဳသြားမယ္ ထင္ပါ႔ မလုပ္ပါနဲ႔ ဘာညာ လိုက္ေတာင္းပန္ေပမယ့္ ဆရာသမားက ရင္နာေနၿပီ လွည့္ကို မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ ကိစၥေတြက ၿပီးခဲ့ၿပီေလ။
( အထက္ပါ အေၾကာင္း အရာႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့သူသည္ ယခု လက္႐ွိ စကၤာပူတြင္ ေနထိုင္ေနပါသည္ )

က်န္ပါေသးတယ္ဗ်ာ ... ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္ငန္းခြင္တူ ညီအကို ျပန္စဥ္တုန္းကလည္း ရန္ကုန္တြင္ ပစၥည္းပါမလာ ေနာက္ေန႔ေတြမွ ေလဆိပ္တြင္ သြားေရာက္ေ႐ြးယူရပါသည္။ ခြင့္ျပည့္လို႔ စကၤာပူ ျပန္လာသည့္ ခရီးစဥ္တြင္လည္း ပစၥည္းက ရန္ကုန္တြင္ က်န္ရစ္၊ ေနာက္ေန႔တြင္မွ အိမ္လိပ္စာ အတိုင္း လာေရာက္ပို႔ေပးသည္။ အဲ ကြာတယ္ေနာ္ ရန္ကုန္မွာက်ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေ႐ြးယူ။ စကၤာပူ မွာက်ေတာ့ အိမ္လိုက္ပို႔တယ္။ စာဖတ္သူေတြ နည္းနည္းေတြး ၾကည့္ၾကေနာ္ ဘာေတြကြာတာလည္းလို႔ ?

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အရင္းႏွီးဆံုးမိတ္ေဆြ ခြင့္နဲ႔ ျပန္တာပါပဲ။ စကၤာပူ ျပန္မယ့္ရက္စြဲကို ကြန္ဖမ္း လွမ္းလုပ္တာ ဖုန္းနဲ႔ ရန္ကုန္က MAI ေလေၾကာင္း႐ံုးကိုေပါ႔။ ဆက္ဆံေရး ေတာ္ေတာ္ ေျပျပစ္တာပဲတဲ့။ နာမည္ေျပာ ဖုန္းနံပါတ္ေျပာ ဂြပ္ တန္းခ်လိုက္ တာပဲတဲ့ စကားေျပာခြက္ကို။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ယဥ္ေက်းတဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရးပဲဗ် ေနာ္.... ဘယ္လို လုပ္ၿပီး အဆင့္ျမင့္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ေလေၾကာင္းလိုင္းမွာ အလုပ္ရေနပါလိမ့္။ လမ္းေဘး ေစ်းသည္ေလာက္ေတာင္ ဆက္ဆံေရး မေကာင္းပါလား။

အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ သူေတြက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သိကြ်မ္းတဲ့ သူေတြႀကီးပါပဲ အေသးစိတ္ ရက္စြဲ ေလေၾကာင္း အမွတ္စဥ္ သိခ်င္ရင္ လည္း ႐ွိပါတယ္လို႔။

ကဲအခု ကြ်န္ေတာ့္ အျမင္ကို နည္းနည္းေတာ့ ေရးမယ္ဗ်ာ....
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခရီးသည္ တစ္ဦးမွာ သယ္ယူလို႔ ရႏိုင္တဲ့ အေလးခ်ိန္၊ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ခြင့္ျပဳတဲ့ အေလးခ်ိန္ အတိုင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သယ္ယူခြင့္ ႐ွိတာေနာ္။ ဒါဆို ပစၥည္းအေလးခ်ိန္ မႏိုင္လို႔ က်န္ရစ္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ဘာေၾကာင့္လည္း ? ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သေျပႏုနဲ႔ ရဲရင့္ကပဲ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို အခက္အခဲ ျဖစ္ေစတာ ေနပါလိမ့္မယ္.။

ၿပီးေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ရန္ကုန္အေနနဲ႔က ကိုယ္တိုင္ ေလဆိပ္ ဂိုေဒါင္မွာ သြားေရာက္ ထုတ္ယူရၿပီး၊ စကၤာပူ ႏိုင္ငံမွာ ၾကေတာ့ ဘာလို႔ အိမ္တိုင္ယာေယာက္ လာပို႔ေပးရတာလည္း ?

အဲဒီလို ပစၥည္းေတြ က်န္ရစ္ခဲ့မယ္ ေပ်ာက္႐ွခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို အားေပးသူ ခရီးသည္ေတြ အေနနဲ႔ ေ႐ွ႕ဆက္ၿပီး.... ေ႐ွ႕ဆက္ၿပီး.......

လြတ္ လပ္ ေရး ေန႔

တစ္ေထာင့္ကိုးရာ ေလးဆယ့္႐ွစ္
ေလးရက္ ဇန္န၀ါရီ လြတ္လပ္သည္။

ထိုခ်ိန္ကစ တို႔ဘ၀
ယခုထိတိုင္ လြတ္....လပ္ ပါ႔။

ေ႐ွ႕ဆက္သြားမယ္ တို႔ဘ၀မယ္
ဒီတိုင္းဆိုရင္ လြတ္ ဦးမယ္။

ယူေပးသူက လြတ္ ေစဖို႔
လုပ္ေပးသူက လပ္ ေနလို႔။

အားလံုးပဲကြယ္ မွတ္ထားၾက
ဇန္န၀ါရီ ေလးရက္က
လြတ္ လပ္ ေရးေန႔ဗ်။

ဇရာအို တုတ္ေကာက္

2009 ကုန္လြန္ခဲ့ၿပီ
အေဟာင္းေတြ ေဆြးမယ္ထင္သလား ?
အတိတ္ေတြ ေပ်ာက္မယ္ထင္သလား ?
မွားတဲ့လူလည္း မွားခဲ့ၾက...
မွန္တဲ့လူလည္း မွန္ခဲ့ၾက...
ဇရာအိုက တစ္ႏွစ္လွမ္းခဲ့ၿပီ... ။

ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ထမင္း၀ိုင္း
ငိုေႂကြးေနတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္း
သူ႔ေနရာနဲ႔သူ
2009 ကိုထားခဲ့ၿပီ...။

သူငယ္ခ်င္း
မင္းေရာ ဘယ္လိုေနလည္း... ?
အမွားေတြ မ်ားလား ?
အမွန္ေတြ မ်ားလား ?
ေအာင္ျမင္ခဲ့လား ?
႐ွဳံးနိမ့္ခဲ့လား ?

ေသခ်ာတာ တစ္ခုက
2009 ကို ႏႈတ္ဆက္တာ
နင္အားမာန္ေတြ ပါေနလိမ့္မယ္..။

ႏွစ္သစ္မွာ ငါဘယ္လိုေနမယ္
ဘာေတြျဖင့္ လုပ္လိုက္မယ္
2008 ေနာက္ဆံုးအေတြးလိုေပါ႔
2009 မွာ လံုးခ်ာလည္လိုက္ၿပီး

သူငယ္ခ်င္းေရ..
2010 မွာ .....
ဇရာအို တုတ္ေကာက္
ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစ......

ေဆာင္း

႐ြက္သစ္လဲ မေ၀
႐ြက္ေဟာင္းလဲ မေႂကြႏိုင္တဲ့
ႏွင္းခ်ဳိရည္ သူေလေသာက္ၿပီး
ပြင့္ေနတာ ဟိုးအျမင့္မွာေလ
မိုးလံုးမိႈင္းေပါ႔

ႏွင္းရည္စက္လက္
ညအေမွာင္မွာ လေရာင္ကိုပစ္လို႔
ျမဴမႈန္ပုခက္ သူေလေမွးစက္ၿပီး
ေဟာ.. ေနျခည္သမ္းလာေတာ့
ၾကည့္လိုက္ပါဦး ပြင့္ေနလိုက္တာ
သဇင္ပန္းေပါ႔
...........................................မ႐ိုးႏိုင္ေသာ ေဆာင္းပံုရိပ္

၀တ္႐ံုထူေတာင္ မေႏြးႏိုင္ဘူး
ထင္း႐ႈးပင္က ေရာင္စံုမီးေတြ
ျမဴပါးပါးေအာက္မွာ လင္းလို႔
ေအးစက္ေနေပမယ့္
နင့္အၿပံဳးဟာ ေႏြးေနတယ္

ရာသီတူေပမယ့္ ဘာသာမတူတဲ့
ဒီခရစ္စမတ္ကို
နင္နဲ႔ တြဲၿပီး
ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုေပမယ့္
မ်ဥ္းၿပိဳင္ ႏွစ္ေၾကာင္းေပၚက
ကကြက္ဆိုတာ ငါ သတိလစ္ခဲ့တယ္
...............................................ဟိုးတုန္းက အတိတ္ပံုရိပ္

ကုန္းအဆင္းေလးနဲ႔ ေကာလိပ္ေျမ
အလြမ္းကေဖးမဟုတ္တဲ့
ခပ္ေဆြးေဆြး တီးဆိုင္႐ွိတယ္
အေဆာင္သူေတြ
ေစာင္ၿခံဳမေကြးႏိုင္တဲ့
ကိုလူပ်ဳိေတြ ဂစ္တာတီးကြက္မွာ
ေအးတာက ရာသီ
ၾကည္ႏူးစရာက အတြင္းသေဘာ
ေကာလိပ္သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက
ေဆာင္းညမွာ ေလးျဖဴ သီခ်င္းနဲ႔
စည္းစိမ္ ယစ္ခဲ့ ဖူးပါလိမ့္မယ္
............................................ တစ္ခ်ိန္က လား႐ွဳိး ေဆာင္းည

ေဆာင္းမမွီတဲ့ ဒီဇင္ဘာ
မိုး႐ြာကာ ထစ္ခ်ဳန္းတလွည့္
အသူရိန္ ဖန္ဖန္ညီးတဲ့
စကၤာပူ ထင္း႐ႈးပင္ထက္မွာ
ေရာင္စံုမီး ထိန္ထိန္လင္းေပမယ့္
အၾကင္သူေရ ...
အရာရာဟာ အတုေတြပါလား
..................................... စကၤာပူ ဒီဇင္ဘာ

ဆိုင္ကယ္သမားေလး စည္သူ

ေမာ္လၿမိဳင္ > မုဒံု ။ ေမာ္လၿမိဳင္ > သံျဖဴဇရပ္ ။ ေမာ္လၿမိဳင္ > က်ဳိကၡမီ ။ ေမာ္လၿမိဳင္ ဟိုနားဒီနား ယိုးဒယားထုတ္ ဒရင္း တစ္ရာအား ဆိုင္ကယ္ တစ္စီး ေလထဲမွာလႊင့္ေနတာ ။ ဆိုင္ကယ္ တကၠစီေပါ႔ ။ ေမာင္းတဲ့သူက လူငယ္၊ လူေခ်ာ၊ လူသန္႔ သံျဖဴဇရပ္သား မြန္လူ ေခ်ာေလး၊ သူ႔နာမည္က စည္သူ...

ေမာ္လၿမိဳင္ အေပၚေစ်း၊ ေအာက္ေစ်း၊ အေ၀းေျပး ေနရာေပါင္းစံုမွာ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ စည္သူ၊ စည္သူနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ အၿမဲတမ္း တြဲၿပီးေတြ႔ေန ရ တယ္။ စည္သူက ဆိုင္ကယ္စီး ၀ါသနာလဲပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ျမင္းပုပုအ႐ုပ္ ေလးကို စီးၿပီး ၀ေရာ ၀ေရာ ေအာ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ အမွတ္နဲ႔ စီးလာတဲ့ေကာင္။ အ႐ြယ္လဲ ရလာေရာ ဆိုင္ကယ္ ပိုး ကထ။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာလဲ ဆိုင္ကယ္ တကၠစီက ေခတ္စားလာေတာ့ ဆရာက အံက်တာ။ အိမ္ကို ပူဆာ အိမ္ က လဲ ေျခၿငိမ္ၿပီးေရာ ယိုးဒယား ဒရင္း တစ္စီး၀ယ္ေပးလိုက္တာေလ။

စည္သူက အေပါင္းအသင္းဆံ့တယ္။ ခင္လဲ ခင္တတ္ေတာ့ သူ႔ဆိုင္ကယ္က အားေနရတယ္ မ႐ွိပါဘူး။ သူငယ္ ခ်င္းေတြ လိုက္ပို႔လိုက္။ ခရီးသည္ေတြပို႔လိုက္နဲ႔။ ပို႔စရာမ႐ွိရင္ေတာင္ ေတာင္ေပၚေမာင္းတက္ ေတာင္ေအာက္ကို ဂီယာဖရီး စက္သတ္ ဆီကုန္ သက္သာ ေအာင္လုပ္ ၿပီးစီးတာ။ ဆိုင္ကယ္ ၀ါသနာေလ ။

စည္သူ႔ အမ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က ေမာ္လၿမိဳင္ေစ်းမွာ ကုန္စံုဆိုင္ဖြင့္ထားတာေလ။ ရပ္ေ၀း ရပ္နီး အေျခာက္ အျခမ္း ကုန္သည္ မိတ္ေဆြ ေတြလဲေပါေတာ့ ဟိုနားဒီနား ကုန္သည္ေတြက သြားခ်င္ရင္ စည္သူပဲေပါ႔၊ စည္သူ႔ ဆိုင္ကယ္ေလ အလုပ္ျဖစ္တာ အဲ့သလို။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ ေနေရာ သူ႔အမက စည္သူ႔ကို လွမ္းေခၚတယ္။ စည္သူက ဘာလဲေပါ႔ ေစ်းကိုလိုက္သြားေရာ ေစ်းက သိမ္းခ်ိန္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ။

စည္သူက ေစ်းလဲေရာက္ေရာ အမျဖစ္သူကဆီးၿပီး စည္သူေရ ဒီမွာ အမ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ က်ဳိကၡမီ ျပန္ရမွာ ေနလဲေစာင္းေနၿပီ၊ သူ႔မွာလဲ ငါးေျခာက္ေရာင္းရေငြေတြနဲ႔ အဲ့တာ ေမာင္ေလးနဲ႔မွ အမက စိတ္ခ်ရမွာေလ။ ေမာင္ေလးလိုက္ပို႔လိုက္ေနာ္ ဆိုၿပီး အားကိုးတႀကီး နဲ႔ဆိုေတာ့ စည္သူလဲ ေနေစာင္းေပမယ့္ မျငင္းသာဘူးေလ လိုက္ပို႔ရတာေပါ႔။

ဒါနဲ႔ပဲ အမမိတ္ေဆြ ကိုေခၚၿပီး ခရီးစထြက္ေတာ့တာေပါ႔။ ေနလံုးလဲ ေတာ္ေတာ္ေစာင္းခ်င္ေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ကို အ႐ွိန္ မျပင္းတျပင္း ေလးတင္ၿပီး မုဒံုဖက္ကို ဆိုင္ကယ္ေခါင္းတည္လိုက္တယ္။ ဆိုင္ကယ္ေလးက မွန္မွန္ေလးနဲ႔ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေပါ႔ ကတၱရာလမ္းေပၚ ေျပးေနတာ စည္သူလဲ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ တိုးတိုးေလး ညဥ္းရင္းနဲ႔။ အဲ့ ေနာက္က ထိုင္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္က ေၾကာက္လို႔လား ? ဘာလို႔လဲ မသိဘူး စည္သူ႔ခါးကို အတင္းဖက္ထားတာ။

ေျပာရဦးမယ္ စည္သူက ယားတတ္တယ္။ ဖက္ထားတာတို႔၊ ဟိုပြတ္ဒီပြတ္ဆို မေနတတ္ဘူး။ '' ေနာက္က အကို အရမ္းဖက္မထားနဲ႔ဗ် က်ေနာ္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရတာ မလြတ္လပ္ဘူး '' ေနာက္က လူကလဲ '' အင္း '' ။ ဖက္တာ ေတာ့ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ ခါးဖက္ရာကေန လက္အစံုက ေပါင္ေပၚကို ေရာက္လာျပန္တယ္။ စည္သူ က ဘာလဲေပါ႔ ေတြးတာေလ။ '' အကို ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ပါ ဒီလိုဆို က်ေနာ္ မေမာင္းတတ္ဘူး '' '' အင္းပါ ေမာင္ေလး ရယ္ '' ဟိုက္..... စည္သူ ေလၿပီ ။

ဒီလိုနဲ႔ စည္သူ ဆိုင္ကယ္ကို မနဲ သတိထားၿပီး ေမာင္းေနရတယ္။ ခရီးဆံုး ျမန္ျမန္ေရာက္ပါေစေပါ႔ ဆုေတာင္းေန ရတာေလ။ ဆိုင္ကယ္ကလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သံျဖဴဇရပ္ စစ္သခၤ်ဳိင္း အေက်ာ္ ရာဘာေတာစပ္ အနားေရာက္ လာ တယ္။ အဲ့မွာ ေနာက္က ကိုယ္ေတာ္က '' ေမာင္ေလး ဆိုင္ကယ္ ခဏရပ္ေပးပါလားကြယ္ က်န္းမာေရးေလး ခဏ '' စည္သူလဲ ရပ္ေပးလိုက္တယ္ ကိုယ္ေတာ္က ရာဘာေတာ ညာဖက္ေဘးစပ္ကို ဆင္းသြားတယ္။ စည္သူလဲ ခရီးက က်န္ေနေသးေတာ့ ငါလဲ က်န္းမာေရးေလး ႐ွင္းဦးမွ ဆိုၿပီး ရာဘာေတာ ဘယ္ဖက္ အစပ္ကို ဆင္းသြား ေလရဲ႕...... စည္သူ အေပါ႔ ကိစၥ႐ွင္းတာ တစ္၀က္နဲ႔တစ္ပ်က္ အခ်ိန္ ေနာက္ကေန '' ေမာင္ေလး '' လို႔ ေခၚသံၾကား လို႔ လွည့္အၾကည့္မွာ..... စည္သူ႔ ေအာ္သံ ရာဘာေတာစပ္က အိပ္တန္းတက္သြားတဲ့ ငွက္ေတြေတာင္ ထပ်ံ ကုန္ တယ္ '' ေအာင္မေလးဗ်..........''

အဲ့ဒီေန႔က စၿပီး စည္သူ ေမာ္လၿမိဳင္ကေန ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္သြားေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ျပန္ၾကားရတာ ေတာ့ စကၤာပူ ဆိပ္ကမ္းမွာ ကြန္တိန္နာကား လာေမာင္းေနတယ္ ဆိုလား ? ဘာလားပဲ ?

အေ၀းမွ ၾကယ္စင္စုမ်ား

အေရာင္မဲ့ၾကယ္
ေႂကြေနေလရဲ႕
လင္းလက္ေသာၾကယ္
ေတာက္ေနေလရဲ႕
အျခားမဲ့၌....

ေကာင္းကင္ယံထက္
ေမွးမွိန္လာတယ္
ေျမျပင္မွာလဲ
ေျခာက္ေသြ႔ေနလို႔
ငါတို႔ဆီ၌....

ၾကယ္စင္စုေတြ
ဟိုနားတစ္ပြင့္
ဒီနားတစ္ပြင့္
ေျပလည္ရာပဲ
ပြင့္ေနၾကတယ္....

အမိေကာင္းကင္
လင္းလက္ေစဖို႔
ၾကယ္မမည္တဲ့
ဥကၠာေလးေတြ
ေႂကြေနေလရဲ႕....

အေ၀းေရာက္႐ွိ
ၾကယ္စင္စုေတြ
ဒီေန႔ေလလား
မနက္ျဖန္လား
ဒါမွမဟုတ္...... ဘယ္ေသာခါမွလား ?

လပ္ကီး

'' လပ္ကီး '' ဒီေကာင္ေလး ဒီၿခံကို ေရာက္ခါစ လသား သာသာေလးပဲ ႐ွိဦးမယ္။ ဒီေကာင့္ကို ဒီၿခံပိုင္႐ွင္ ထိုင္၀မ္ ေဘာ့စ္က ေခၚလာတာ။ ေနရာကေတာ့ ဆယ္မိုင္ကုန္းထိပ္နဲ႔ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းအေ၀းေျပး ၾကားက ၿခံက်ယ္ႀကီး တစ္ၿခံေပါ႔။ အဲမွာ ေဘာ့စ္က ေရလုပ္ငန္း လုပ္တယ္ေလ။ က်ေနာ္တို႔က အလုပ္သမားေတြေပါ႔။

ေရာက္ခါစေတာ့ ဒီေကာင္ေလးကို ၾကည့္ရတာ ညိဳေခ်ာဗ် ခ်စ္စရာေလး။ သူ႔ကို အခ်ိန္မွန္ ႏြားႏူိ႔ တိုက္ေကြ်းၿပီး ကို္ယ့္ေ႐ွ႔တင္ ဒီေကာင္ ထြားလာလိုက္တာ။ ေျခတံလက္တံ ႐ွည္႐ွည္နဲ႔။ ဒီေကာင္က အသံလဲ ေကာင္းတယ္ အသံလဲ ေအာင္တယ္။ အိုး... လမ္းေလွ်ာက္တတ္ ကာစ၊ ေျပးတတ္ကာစမ်ားကို ထိန္းလို႔ကို မႏိုင္ဘူး။ အရမ္းအေဆာ့ သန္တဲ့ေကာင္ေပါ႔။

မိုးေတြမ်ား႐ြာလာၿပီဆို က်ေနာ္တို႔ဆီ ေျပးလာၿပီ။ မိုး႐ြာထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမား အုပ္စုေတြနဲ႔ ဒီေကာင္ ေဘာလံုး ကစားရတာ ေပ်ာ္ ေနၿပီေလ။ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္မအားခ်ိန္မ်ားဆို သူက မကစားရလို႔ ဂ်ီတိုက္တတ္တယ္ မ်က္ႏွာႀကီးကို သုန္လို႔ေပါ႔။ အစားကလဲ ဂ်ီးမ်ားပါ႔ ေတာ္႐ံုဆိုမစားဘူးရယ္။ သူစားဖို႔ကို ေတာ္ေတာ္ ဂ႐ုတစိုက္ ေကြ်းရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔.............

တစ္ႏွစ္ခြဲ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္လဲ ေနေရာ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ထြားလာတာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း ဒီလပိုင္းအတြင္းမွာ ဒီေကာင္ ဘာ ျဖစ္ လာလဲမသိဘူး။ မူမမွန္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေဒါသလဲ ထြက္လြယ္တယ္။ မ်က္ႏွာက လံုး၀ မၾကည္လင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ကို ေပေစာင္ ေပေစာင္ လုပ္တတ္လာတယ္။ တစ္ေန႔ ၿခံကို လာတဲ့ ေရလုပ္ငန္း ကုန္သြင္းသူ တစ္ဦးကို ဒီေကာင္ဗ်ာ ခုန္အုပ္ၿပီး ခဲတာ မ်က္ႏွာကို။ က်ေနာ္တို႔ ဆြဲတာ မရဘူး။ သူ႔ကိုေခၚလာတဲ့ ေဘာ့စ္လာဆြဲေတာ့မွပဲ ရေတာ့တယ္။ ဟိုလူလဲ ေတာ္ေတာ္ အီသြား႐ွာတယ္ အေရးေပၚ ေဆးခန္းပို႔ၿပီး မနဲေတာင္းပန္ယူရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္လဲ မဟုတ္၊ ႏွစ္ေယာက္လဲ မဟုတ္ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ဆိုးလာတယ္။ ေနာက္ဆံုး အိမ္ကို အၿမဲ၀င္ထြက္သြားလာ ေနတဲ့ ေဘာ့စ္ သူငယ္ခ်င္းကို ကိုင္လိုက္တာ ဒဏ္ရာ ေတာ္ေတာ္ ျပင္းသြားတယ္။ ဒီေကာင္ ေလာကႀကီးကို ေတာ္ေတာ္ ကန္႔လန္႔ တိုက္ လာတယ္။ ေကြ်းတာလဲ စားခ်င္မွပဲစားေတာ့တယ္။ ဒီေကာင့္ကို ဒီတိုင္းလြတ္ထားလို႔ မရေတာ့ဘူး ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ဆိုးလာတာ။ ေနာက္သံႀကိဳးနဲ႔ဒီေကာင့္ကို ခ်ည္ထားရတာ။ အဲ့ေတာ့မွ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ဒီေကာင္၊ ေတာ္ေတာ္လဲ မာယာမ်ားတဲ့ေကာင္။

ေနာက္ေတာ့ ေကြ်းတာလဲ မစားေတာ့ တမႈိင္မိႈင္ တေတြေတြနဲ႔ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ မျဖစ္ေျခဘူး ဒီေကာင့္ကို ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပမယ္ဆိုၿပီး ေဘာ့စ္က ကမၻာေအး ဘုရား လမ္းေပၚက ဆရာ၀န္ဆီလိုက္ျပေတာ့မွ ဒီေကာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေ၀ဒနာ အေၾကာင္းရင္းကို သိရေတာ့တယ္။ ဆရာ၀န္က ေသခ်ာစမ္းသပ္ၿပီး ေမးေတာ့တာေပါ႔။

ဆရာ၀န္ကေမးတာ ဒီေကာင္ ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္သား႐ွိၿပီလဲ ?
ႏွစ္ႏွစ္သား ႐ွိၿပီ ဆရာ။

ဒီေကာင္ႀကီးမွာ ရည္းစား သနာ႐ွိလား ?
မ႐ွိေသးဘူး ဆရာ။

ဟာ...... ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ ဒီေကာင္ အ႐ြယ္ေရာက္လာၿပီ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီေကာင္ႀကီးကို မိန္းမေပးစားလိုက္ေတာ့ အိုေကၿပီ....

မွန္လိုက္ေလဗ်ာ ဒီေကာင္ႀကီးအတြက္ အေဖာ္ကို ေဘာ့စ္က သူနဲ႔ မ်ဳိးတူ ဒိုဗာမင္ ၿမွီးတိုမေလး ႏွစ္ေကာင္ေတာင္ဗ်ာ ေခၚလာေပးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဒီေကာင္ႀကီး အရင္လို ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ ျပန္ျဖစ္လာတယ္ဗ်ဳိး...... ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္လဲ အလုပ္ေျပာင္းေရာ ဒီေကာင္ႀကီး ဘယ္လို စခန္းသြားၿပီး က်န္ခဲ့သည္ မသိ။

မည္သူ႔ကိုမွ် မရည္႐ြယ္ပါ။ သီးခ်ိန္တန္သီး ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္သည့္ နိယာမကို ဆင္ျခင္မိသည့္ သေဘာပါ း)

ပန္းပြင့္ေလးမ်ား အေၾကာင္း

ပန္းျခင္းတူေသာ္ျငား
ဂုဏ္ျခင္း ေနရာျခင္းကြာသည္မို႔

အေလ့က် ပန္း
ေခြ်သူမ်ား၍ ႏြမ္းလြယ္သည္။

ဥယ်ာဥ္တြင္းမွ ပန္း
နမ္းခြင့္ရျပန္ ခူးခြင့္မရ။

ေတာ္၀င္သည့္ ပန္း
လွမ္းခြင့္မသာ နန္းထက္စံပါ႔။

အေလ့က် ပန္းမ်ားသည္ လမ္းေဘး၀ဲယာ ပြင့္တတ္ေလသည္မို႔ ခရီးသြားမ်ား တို႔ကာဆိက္ကာ သြားတတ္ေလေသာ္ ပန္းေလးခမ်ာ ခဏႏွင့္သာ ႏြမ္းတတ္သည္။

ဥယ်ာဥ္တြင္းမွ ပန္းမ်ားသည္ ဥယ်ာဥ္မႉး၏ ဂ႐ုစိုက္မႈေအာက္၀ယ္ ႐ွိေလေသာေၾကာင့္ ပန္းမ်ားအား အထိုသူသည္ နမ္းခြင့္ရပင္ေသာ္ျငား ခူးခြင့္ရယ္လို႔ မရ႐ွိႏိုင္ေပ။

ေတာ္၀င္သည့္ ပန္းမ်ားသည္ အထူးဂ႐ုျပဳျခင္း ခံရေလသည္မို႔ အထိုသူသည္ လိုခ်င္ျပန္ေလလွ်င္ တန္ဖိုးမ်ားစြာ ထားတတ္၍ ျမတ္ႏိုးျခင္း မ်ားစြာ ျဖစ္တတ္သည္။

ခ်စ္ရပါေသာ ညီမငယ္ေလးမ်ားသည္ ပန္းဘ၀ႏွင့္ တူေလသည္မို႔ မည္သည့္ေနရာ၌ ပြင့္ခ်င္ေလသနည္း အေတြးမ်ားစြာ ႐ွိၾကကုန္....

သံလြင္ပ်ဳိ

ေတာေတာင္လွ်ဳိေျမာင္
ရစ္ပတ္ေခြဆင္း
တံခြန္ေရစီးသို႔
ေဒါမာန္ဟုန္ အခါတစ္လွည့္နဲ႔
မာယာ႐ွင္ မိန္းမငယ္တစ္ဦးလို
သိမ္ေမြ႔ဟန္ ျမဴကာေခ်ာ့ကာျဖင့္
ခံယူခ်က္ ျပင္းျပသူ
နယ္ေျမၾကမ္းလမ္း၌
ျမဴၾကား၀ယ္ ၿပံဳးၿပံဳး
ယမ္းခိုးေ၀ လမ္းခရီးမွာ
ဟန္လဲမပ်က္
မာန္နဲ႔ဆက္လို႔
မုတၱမဆံု ျမစ္သံုးသြယ္၀ယ္
သံလြင္ပ်ဳိ အဆံုးသတ္တယ္
ဘာက်န္ခဲ့ေလး.....

ယေန႔မွသည္.........

ပန္းကဗ်ာ ရင္မွာပြင့္ၿပီမို႔
မိုးထက္ယံ ေလဟုန္အေႏွာ့မွာ
ငွက္ေမာင္ႏွံ ေတးသီက်ဴးပါလို႔
မုန္တိုင္းငယ္ ထန္ပါေလ့ေစေတာ့
မိုးႀကိဳးသြယ္ ႀကံဳလာခဲ့ေစဦး
တြဲလက္ကယ္ မျဖဳတ္တမ္းရယ္နဲ႔
ယေန႔မွသည္ ႏွစ္တစ္ရာတိုင္ေလေအာင္
ေရျပင္ ေ၀ဟင္ ေျမျပင္ထက္အႏွံ႔မွာ
ငွက္ေမာင္ႏွံ သစၥာစကားသံမ်ား
ပ်ံ႕လႊင့္ကာ ထင္က်န္ရစ္ေစသား......

သူမ

ကြ်န္ေတာ္ နယ္ၿမိဳ႕ေလးမွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ စတင္ေျပာင္းေ႐ႊ႕လာေသာ ရက္ပိုင္းမွာပင္ သူမအား စတင္ သတိထားမိသည္။သူမ၏ တည္ၿငိမ္ ေသာ ဟန္ပန္ႏွင့္ လိုက္ဖက္လွစြာ ၀တ္ဆင္ထားေသာ ရံုး၀တ္စံုႏွင့္ ႐ံုးသြား႐ံုးျပန္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ၾကည့္တတ္သည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ့္အား ဂ႐ုပင္စိုက္မိမည္ မဟုတ္ေပ။သူမ၏ အိမ္ေ႐ွ႕တြင္ တခါတရံေသာ ညဖက္မ်ားတြင္ ေကာင္ေလးမ်ား၏ ဂစ္တာသံ သဲ့သဲ့ကို ၾကားရတတ္ေပသည္။ဒီလိုႏွင့္ပင္ ကြ်န္ေတာ္၏ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ သူမ ေနရာ၀င္ယူခဲ့သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ သတိမထားတတ္ခဲ့ေပ။

ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ သေဘာျဖင့္ သိပ္မၾကာလိုက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္႐ွိလာခဲ့ေလသည္။လံုး လည္ ခ်ာလည္ လိုက္ေနေသာ စကၤာပူ၏ လူေနမႈ ရက္စြဲမ်ားအား လမွႏွစ္၊ ႏွစ္ေသးမွႏွစ္ႀကီးသို႔ အလီလီေျပာင္းလဲ ေနထိုင္ခဲ့ေလသည္။ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ သူမအား ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

ယခု တစ္ေခါက္ ရန္ကုန္ ခြင့္ျပန္ခ်ိန္တြင္ သူမသည္လည္း စကၤာပူ ႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္႐ွိေနေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ သိခြင့္ႀကံဳခဲ့ေလသည္။ဤသတင္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွ အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင့္စြာ ငုပ္လွ်ဳိးကြယ္၀ွက္ေနေသာ သူမေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ျမန္ခဲ့သည္။သူမ၏ အခ်က္အလက္မ်ားကို သူမ၏ ေနအိမ္မွ လူႀကံဳပစၥည္း သယ္ယူျခင္းျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ အရယူခဲ့ေတာ့သည္။

သူမႏွင့္ စတင္၍ စကားေျပာမိခ်ိန္တြင္ သူမသည္ ပြင့္လင္းမႈ၊႐ိုးသားမႈကို တန္ဖိုးထားတတ္ေသာ မိန္းခေလးမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။သူမသည္ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတတ္၍ မဟုတ္မခံ စိတ္ထား႐ွိေလသည္။သူမသည္ အရာရာအားလံုးကို တန္ဖိုးထားတတ္၍ တုန္႔ျပန္တန္ဖိုးကိုပင္ အလို႐ွိသူ ျဖစ္ေလသည္။သူမအား အလိုမက်မႈ တစ္ခုခု ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ေဆာင္မိေသာ္ တူညီေသာ ခံစားမႈကို သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္အား ျပန္ေပးတတ္သည္။သူမသည္ တခါတရံ လူႀကီးဆန္စြာ ျပဳမူေနထိုင္တတ္၍ တခါတရံတြင္ ႐ိုးသားေသာ ခ်စ္စဖြယ္ အမူအရာ ႐ွိတတ္ေလ သည္။

သူမအား ကြ်န္ေတာ္မွ ခ်စ္ေရးဆိုခဲ့ခ်ိန္တြင္ သူမသည္ အေလးအနက္ပင္ နားေထာင္ေပးခဲ့သည္။ သူမသည္ အေျဖတစ္ခုအတြက္ ရက္ ခ်ိန္း ကိုပင္ သူမ သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ရက္ခ်ိန္းအတြင္း နားပူနားဆာ လုပ္တာကိုပင္ သူမ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေပ။ သူမသည္ ဟာသ စာေပမ်ားကို ႏွစ္ၿခိဳက္တတ္သလို၊ ေမတၱာေဖာ္ၫႊန္းေသာ စာမ်ားလဲ ဖတ္တတ္သည္။ သူမသည္ လုပ္ငန္းခြင္တြင္းမွ အဆင္မ ေျပမႈကို ေျပာျပတတ္သလို၊ နားေထာင္ေပးတတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္အား ႐ံုးမွ သၾကားလံုးမ်ား ေကြ်းမည္ဟု ေျပာတတ္ေသးသည္။

စကၤာပူ လူေနမႈပံုစံတြင္းမွ မြန္းက်ပ္မႈမ်ားကို သူမ ခံစားေနခ်ိန္တြင္ သူမအား သနားသည္ဟု ေျပာလွ်င္ သူမ မႏွစ္ၿမိဳ႕တတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာ သည္ဟု သံုးႏႈန္းလွ်င္ သူမ လက္ခံတတ္ေပသည္။ သူမသည္ ညေနစာကို ေနာက္က်စြာ မစားတတ္သလို၊ ေရခဲမႈန္႔ဘူးကို ကုန္ေအာင္ လည္း စားတတ္သည္။ ေခ်ာင္းဆိုးမည္ဟု သတိေပးေသာ္လည္း ေဆးေသာက္လိုက္လွ်င္ အဆင္ေျပသည္ဟု ဂ်စ္ကန္ကန္ တတ္ေပ သည္။

သူမအား လာေတြ႔မည္ဟုဆိုလွ်င္ ခရီးေ၀းသည္ မလာႏွင့္ဟု ေျပာတတ္ၿပီး၊ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မလဲ ဟူ၍လည္း ေမးတတ္ေလသည္။ အျခားဆိုင္တစ္ဆိုင္မွ ႏွင္းပုလဲအေအးအား ၀ယ္ၿပီး ေနာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ သူမ အေအးထိုင္ေသာက္တတ္ေလသည္။ ထိုသူမသည္ပင္ မ၀ါ၀ါခိုင္မင္း၏ TAG post အတြင္းမွ ကြ်န္ေတာ္၏ ရင္ထဲက ပန္းတစ္ပြင့္ပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္၏ ရင္ထဲက ထာ၀ရ ပန္းတစ္ပြင့္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

မွ.........

မွ........
မတူညီေသာ
လာျခင္းမ်ား...

ရက္မတူ
ႏွစ္မတူေသာ
လီယိုဖြား သံုးေယာက္............

2009 တြင္
လူျခင္းဆံု၍
ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းၾက.........

ၾသဂုတ္လ
22 ရက္တြင္
ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း ျပည့္၀ၾက၏......

ေမြးလတူ တိုက္ဆိုင္ေသာ ေမာင္ႏွမ သီဟ၊ ေနာင့္၊ ေႏြး...... ကဗ်ာ မပီ စာမမွီေပမဲ့ ဒီကဗ်ာနဲ႔ လက္ေဆာင္ေလး ေပးလိုက္ပါတယ္။