စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး ( ႐ွင္ရဲထြတ္ )

ေဆာင္း

Wednesday, December 16, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 11:26 PM

႐ြက္သစ္လဲ မေ၀
႐ြက္ေဟာင္းလဲ မေႂကြႏိုင္တဲ့
ႏွင္းခ်ဳိရည္ သူေလေသာက္ၿပီး
ပြင့္ေနတာ ဟိုးအျမင့္မွာေလ
မိုးလံုးမိႈင္းေပါ႔

ႏွင္းရည္စက္လက္
ညအေမွာင္မွာ လေရာင္ကိုပစ္လို႔
ျမဴမႈန္ပုခက္ သူေလေမွးစက္ၿပီး
ေဟာ.. ေနျခည္သမ္းလာေတာ့
ၾကည့္လိုက္ပါဦး ပြင့္ေနလိုက္တာ
သဇင္ပန္းေပါ႔
...........................................မ႐ိုးႏိုင္ေသာ ေဆာင္းပံုရိပ္

၀တ္႐ံုထူေတာင္ မေႏြးႏိုင္ဘူး
ထင္း႐ႈးပင္က ေရာင္စံုမီးေတြ
ျမဴပါးပါးေအာက္မွာ လင္းလို႔
ေအးစက္ေနေပမယ့္
နင့္အၿပံဳးဟာ ေႏြးေနတယ္

ရာသီတူေပမယ့္ ဘာသာမတူတဲ့
ဒီခရစ္စမတ္ကို
နင္နဲ႔ တြဲၿပီး
ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုေပမယ့္
မ်ဥ္းၿပိဳင္ ႏွစ္ေၾကာင္းေပၚက
ကကြက္ဆိုတာ ငါ သတိလစ္ခဲ့တယ္
...............................................ဟိုးတုန္းက အတိတ္ပံုရိပ္

ကုန္းအဆင္းေလးနဲ႔ ေကာလိပ္ေျမ
အလြမ္းကေဖးမဟုတ္တဲ့
ခပ္ေဆြးေဆြး တီးဆိုင္႐ွိတယ္
အေဆာင္သူေတြ
ေစာင္ၿခံဳမေကြးႏိုင္တဲ့
ကိုလူပ်ဳိေတြ ဂစ္တာတီးကြက္မွာ
ေအးတာက ရာသီ
ၾကည္ႏူးစရာက အတြင္းသေဘာ
ေကာလိပ္သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက
ေဆာင္းညမွာ ေလးျဖဴ သီခ်င္းနဲ႔
စည္းစိမ္ ယစ္ခဲ့ ဖူးပါလိမ့္မယ္
............................................ တစ္ခ်ိန္က လား႐ွဳိး ေဆာင္းည

ေဆာင္းမမွီတဲ့ ဒီဇင္ဘာ
မိုး႐ြာကာ ထစ္ခ်ဳန္းတလွည့္
အသူရိန္ ဖန္ဖန္ညီးတဲ့
စကၤာပူ ထင္း႐ႈးပင္ထက္မွာ
ေရာင္စံုမီး ထိန္ထိန္လင္းေပမယ့္
အၾကင္သူေရ ...
အရာရာဟာ အတုေတြပါလား
..................................... စကၤာပူ ဒီဇင္ဘာ

ဆိုင္ကယ္သမားေလး စည္သူ

Friday, November 20, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 12:16 PM

ေမာ္လၿမိဳင္ > မုဒံု ။ ေမာ္လၿမိဳင္ > သံျဖဴဇရပ္ ။ ေမာ္လၿမိဳင္ > က်ဳိကၡမီ ။ ေမာ္လၿမိဳင္ ဟိုနားဒီနား ယိုးဒယားထုတ္ ဒရင္း တစ္ရာအား ဆိုင္ကယ္ တစ္စီး ေလထဲမွာလႊင့္ေနတာ ။ ဆိုင္ကယ္ တကၠစီေပါ႔ ။ ေမာင္းတဲ့သူက လူငယ္၊ လူေခ်ာ၊ လူသန္႔ သံျဖဴဇရပ္သား မြန္လူ ေခ်ာေလး၊ သူ႔နာမည္က စည္သူ...

ေမာ္လၿမိဳင္ အေပၚေစ်း၊ ေအာက္ေစ်း၊ အေ၀းေျပး ေနရာေပါင္းစံုမွာ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ စည္သူ၊ စည္သူနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ အၿမဲတမ္း တြဲၿပီးေတြ႔ေန ရ တယ္။ စည္သူက ဆိုင္ကယ္စီး ၀ါသနာလဲပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ျမင္းပုပုအ႐ုပ္ ေလးကို စီးၿပီး ၀ေရာ ၀ေရာ ေအာ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ အမွတ္နဲ႔ စီးလာတဲ့ေကာင္။ အ႐ြယ္လဲ ရလာေရာ ဆိုင္ကယ္ ပိုး ကထ။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာလဲ ဆိုင္ကယ္ တကၠစီက ေခတ္စားလာေတာ့ ဆရာက အံက်တာ။ အိမ္ကို ပူဆာ အိမ္ က လဲ ေျခၿငိမ္ၿပီးေရာ ယိုးဒယား ဒရင္း တစ္စီး၀ယ္ေပးလိုက္တာေလ။

စည္သူက အေပါင္းအသင္းဆံ့တယ္။ ခင္လဲ ခင္တတ္ေတာ့ သူ႔ဆိုင္ကယ္က အားေနရတယ္ မ႐ွိပါဘူး။ သူငယ္ ခ်င္းေတြ လိုက္ပို႔လိုက္။ ခရီးသည္ေတြပို႔လိုက္နဲ႔။ ပို႔စရာမ႐ွိရင္ေတာင္ ေတာင္ေပၚေမာင္းတက္ ေတာင္ေအာက္ကို ဂီယာဖရီး စက္သတ္ ဆီကုန္ သက္သာ ေအာင္လုပ္ ၿပီးစီးတာ။ ဆိုင္ကယ္ ၀ါသနာေလ ။

စည္သူ႔ အမ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က ေမာ္လၿမိဳင္ေစ်းမွာ ကုန္စံုဆိုင္ဖြင့္ထားတာေလ။ ရပ္ေ၀း ရပ္နီး အေျခာက္ အျခမ္း ကုန္သည္ မိတ္ေဆြ ေတြလဲေပါေတာ့ ဟိုနားဒီနား ကုန္သည္ေတြက သြားခ်င္ရင္ စည္သူပဲေပါ႔၊ စည္သူ႔ ဆိုင္ကယ္ေလ အလုပ္ျဖစ္တာ အဲ့သလို။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ ေနေရာ သူ႔အမက စည္သူ႔ကို လွမ္းေခၚတယ္။ စည္သူက ဘာလဲေပါ႔ ေစ်းကိုလိုက္သြားေရာ ေစ်းက သိမ္းခ်ိန္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ။

စည္သူက ေစ်းလဲေရာက္ေရာ အမျဖစ္သူကဆီးၿပီး စည္သူေရ ဒီမွာ အမ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ က်ဳိကၡမီ ျပန္ရမွာ ေနလဲေစာင္းေနၿပီ၊ သူ႔မွာလဲ ငါးေျခာက္ေရာင္းရေငြေတြနဲ႔ အဲ့တာ ေမာင္ေလးနဲ႔မွ အမက စိတ္ခ်ရမွာေလ။ ေမာင္ေလးလိုက္ပို႔လိုက္ေနာ္ ဆိုၿပီး အားကိုးတႀကီး နဲ႔ဆိုေတာ့ စည္သူလဲ ေနေစာင္းေပမယ့္ မျငင္းသာဘူးေလ လိုက္ပို႔ရတာေပါ႔။

ဒါနဲ႔ပဲ အမမိတ္ေဆြ ကိုေခၚၿပီး ခရီးစထြက္ေတာ့တာေပါ႔။ ေနလံုးလဲ ေတာ္ေတာ္ေစာင္းခ်င္ေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ကို အ႐ွိန္ မျပင္းတျပင္း ေလးတင္ၿပီး မုဒံုဖက္ကို ဆိုင္ကယ္ေခါင္းတည္လိုက္တယ္။ ဆိုင္ကယ္ေလးက မွန္မွန္ေလးနဲ႔ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေပါ႔ ကတၱရာလမ္းေပၚ ေျပးေနတာ စည္သူလဲ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ တိုးတိုးေလး ညဥ္းရင္းနဲ႔။ အဲ့ ေနာက္က ထိုင္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္က ေၾကာက္လို႔လား ? ဘာလို႔လဲ မသိဘူး စည္သူ႔ခါးကို အတင္းဖက္ထားတာ။

ေျပာရဦးမယ္ စည္သူက ယားတတ္တယ္။ ဖက္ထားတာတို႔၊ ဟိုပြတ္ဒီပြတ္ဆို မေနတတ္ဘူး။ '' ေနာက္က အကို အရမ္းဖက္မထားနဲ႔ဗ် က်ေနာ္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရတာ မလြတ္လပ္ဘူး '' ေနာက္က လူကလဲ '' အင္း '' ။ ဖက္တာ ေတာ့ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ ခါးဖက္ရာကေန လက္အစံုက ေပါင္ေပၚကို ေရာက္လာျပန္တယ္။ စည္သူ က ဘာလဲေပါ႔ ေတြးတာေလ။ '' အကို ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ပါ ဒီလိုဆို က်ေနာ္ မေမာင္းတတ္ဘူး '' '' အင္းပါ ေမာင္ေလး ရယ္ '' ဟိုက္..... စည္သူ ေလၿပီ ။

ဒီလိုနဲ႔ စည္သူ ဆိုင္ကယ္ကို မနဲ သတိထားၿပီး ေမာင္းေနရတယ္။ ခရီးဆံုး ျမန္ျမန္ေရာက္ပါေစေပါ႔ ဆုေတာင္းေန ရတာေလ။ ဆိုင္ကယ္ကလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သံျဖဴဇရပ္ စစ္သခၤ်ဳိင္း အေက်ာ္ ရာဘာေတာစပ္ အနားေရာက္ လာ တယ္။ အဲ့မွာ ေနာက္က ကိုယ္ေတာ္က '' ေမာင္ေလး ဆိုင္ကယ္ ခဏရပ္ေပးပါလားကြယ္ က်န္းမာေရးေလး ခဏ '' စည္သူလဲ ရပ္ေပးလိုက္တယ္ ကိုယ္ေတာ္က ရာဘာေတာ ညာဖက္ေဘးစပ္ကို ဆင္းသြားတယ္။ စည္သူလဲ ခရီးက က်န္ေနေသးေတာ့ ငါလဲ က်န္းမာေရးေလး ႐ွင္းဦးမွ ဆိုၿပီး ရာဘာေတာ ဘယ္ဖက္ အစပ္ကို ဆင္းသြား ေလရဲ႕...... စည္သူ အေပါ႔ ကိစၥ႐ွင္းတာ တစ္၀က္နဲ႔တစ္ပ်က္ အခ်ိန္ ေနာက္ကေန '' ေမာင္ေလး '' လို႔ ေခၚသံၾကား လို႔ လွည့္အၾကည့္မွာ..... စည္သူ႔ ေအာ္သံ ရာဘာေတာစပ္က အိပ္တန္းတက္သြားတဲ့ ငွက္ေတြေတာင္ ထပ်ံ ကုန္ တယ္ '' ေအာင္မေလးဗ်..........''

အဲ့ဒီေန႔က စၿပီး စည္သူ ေမာ္လၿမိဳင္ကေန ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္သြားေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ျပန္ၾကားရတာ ေတာ့ စကၤာပူ ဆိပ္ကမ္းမွာ ကြန္တိန္နာကား လာေမာင္းေနတယ္ ဆိုလား ? ဘာလားပဲ ?

အေ၀းမွ ၾကယ္စင္စုမ်ား

Tuesday, November 17, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 2:39 PM

အေရာင္မဲ့ၾကယ္
ေႂကြေနေလရဲ႕
လင္းလက္ေသာၾကယ္
ေတာက္ေနေလရဲ႕
အျခားမဲ့၌....

ေကာင္းကင္ယံထက္
ေမွးမွိန္လာတယ္
ေျမျပင္မွာလဲ
ေျခာက္ေသြ႔ေနလို႔
ငါတို႔ဆီ၌....

ၾကယ္စင္စုေတြ
ဟိုနားတစ္ပြင့္
ဒီနားတစ္ပြင့္
ေျပလည္ရာပဲ
ပြင့္ေနၾကတယ္....

အမိေကာင္းကင္
လင္းလက္ေစဖို႔
ၾကယ္မမည္တဲ့
ဥကၠာေလးေတြ
ေႂကြေနေလရဲ႕....

အေ၀းေရာက္႐ွိ
ၾကယ္စင္စုေတြ
ဒီေန႔ေလလား
မနက္ျဖန္လား
ဒါမွမဟုတ္...... ဘယ္ေသာခါမွလား ?

လပ္ကီး

Monday, November 16, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 8:06 AM

'' လပ္ကီး '' ဒီေကာင္ေလး ဒီၿခံကို ေရာက္ခါစ လသား သာသာေလးပဲ ႐ွိဦးမယ္။ ဒီေကာင့္ကို ဒီၿခံပိုင္႐ွင္ ထိုင္၀မ္ ေဘာ့စ္က ေခၚလာတာ။ ေနရာကေတာ့ ဆယ္မိုင္ကုန္းထိပ္နဲ႔ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းအေ၀းေျပး ၾကားက ၿခံက်ယ္ႀကီး တစ္ၿခံေပါ႔။ အဲမွာ ေဘာ့စ္က ေရလုပ္ငန္း လုပ္တယ္ေလ။ က်ေနာ္တို႔က အလုပ္သမားေတြေပါ႔။

ေရာက္ခါစေတာ့ ဒီေကာင္ေလးကို ၾကည့္ရတာ ညိဳေခ်ာဗ် ခ်စ္စရာေလး။ သူ႔ကို အခ်ိန္မွန္ ႏြားႏူိ႔ တိုက္ေကြ်းၿပီး ကို္ယ့္ေ႐ွ႔တင္ ဒီေကာင္ ထြားလာလိုက္တာ။ ေျခတံလက္တံ ႐ွည္႐ွည္နဲ႔။ ဒီေကာင္က အသံလဲ ေကာင္းတယ္ အသံလဲ ေအာင္တယ္။ အိုး... လမ္းေလွ်ာက္တတ္ ကာစ၊ ေျပးတတ္ကာစမ်ားကို ထိန္းလို႔ကို မႏိုင္ဘူး။ အရမ္းအေဆာ့ သန္တဲ့ေကာင္ေပါ႔။

မိုးေတြမ်ား႐ြာလာၿပီဆို က်ေနာ္တို႔ဆီ ေျပးလာၿပီ။ မိုး႐ြာထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမား အုပ္စုေတြနဲ႔ ဒီေကာင္ ေဘာလံုး ကစားရတာ ေပ်ာ္ ေနၿပီေလ။ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္မအားခ်ိန္မ်ားဆို သူက မကစားရလို႔ ဂ်ီတိုက္တတ္တယ္ မ်က္ႏွာႀကီးကို သုန္လို႔ေပါ႔။ အစားကလဲ ဂ်ီးမ်ားပါ႔ ေတာ္႐ံုဆိုမစားဘူးရယ္။ သူစားဖို႔ကို ေတာ္ေတာ္ ဂ႐ုတစိုက္ ေကြ်းရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔.............

တစ္ႏွစ္ခြဲ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္လဲ ေနေရာ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ထြားလာတာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း ဒီလပိုင္းအတြင္းမွာ ဒီေကာင္ ဘာ ျဖစ္ လာလဲမသိဘူး။ မူမမွန္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေဒါသလဲ ထြက္လြယ္တယ္။ မ်က္ႏွာက လံုး၀ မၾကည္လင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ကို ေပေစာင္ ေပေစာင္ လုပ္တတ္လာတယ္။ တစ္ေန႔ ၿခံကို လာတဲ့ ေရလုပ္ငန္း ကုန္သြင္းသူ တစ္ဦးကို ဒီေကာင္ဗ်ာ ခုန္အုပ္ၿပီး ခဲတာ မ်က္ႏွာကို။ က်ေနာ္တို႔ ဆြဲတာ မရဘူး။ သူ႔ကိုေခၚလာတဲ့ ေဘာ့စ္လာဆြဲေတာ့မွပဲ ရေတာ့တယ္။ ဟိုလူလဲ ေတာ္ေတာ္ အီသြား႐ွာတယ္ အေရးေပၚ ေဆးခန္းပို႔ၿပီး မနဲေတာင္းပန္ယူရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္လဲ မဟုတ္၊ ႏွစ္ေယာက္လဲ မဟုတ္ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ဆိုးလာတယ္။ ေနာက္ဆံုး အိမ္ကို အၿမဲ၀င္ထြက္သြားလာ ေနတဲ့ ေဘာ့စ္ သူငယ္ခ်င္းကို ကိုင္လိုက္တာ ဒဏ္ရာ ေတာ္ေတာ္ ျပင္းသြားတယ္။ ဒီေကာင္ ေလာကႀကီးကို ေတာ္ေတာ္ ကန္႔လန္႔ တိုက္ လာတယ္။ ေကြ်းတာလဲ စားခ်င္မွပဲစားေတာ့တယ္။ ဒီေကာင့္ကို ဒီတိုင္းလြတ္ထားလို႔ မရေတာ့ဘူး ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ဆိုးလာတာ။ ေနာက္သံႀကိဳးနဲ႔ဒီေကာင့္ကို ခ်ည္ထားရတာ။ အဲ့ေတာ့မွ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ဒီေကာင္၊ ေတာ္ေတာ္လဲ မာယာမ်ားတဲ့ေကာင္။

ေနာက္ေတာ့ ေကြ်းတာလဲ မစားေတာ့ တမႈိင္မိႈင္ တေတြေတြနဲ႔ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ မျဖစ္ေျခဘူး ဒီေကာင့္ကို ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပမယ္ဆိုၿပီး ေဘာ့စ္က ကမၻာေအး ဘုရား လမ္းေပၚက ဆရာ၀န္ဆီလိုက္ျပေတာ့မွ ဒီေကာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေ၀ဒနာ အေၾကာင္းရင္းကို သိရေတာ့တယ္။ ဆရာ၀န္က ေသခ်ာစမ္းသပ္ၿပီး ေမးေတာ့တာေပါ႔။

ဆရာ၀န္ကေမးတာ ဒီေကာင္ ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္သား႐ွိၿပီလဲ ?
ႏွစ္ႏွစ္သား ႐ွိၿပီ ဆရာ။

ဒီေကာင္ႀကီးမွာ ရည္းစား သနာ႐ွိလား ?
မ႐ွိေသးဘူး ဆရာ။

ဟာ...... ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ ဒီေကာင္ အ႐ြယ္ေရာက္လာၿပီ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီေကာင္ႀကီးကို မိန္းမေပးစားလိုက္ေတာ့ အိုေကၿပီ....

မွန္လိုက္ေလဗ်ာ ဒီေကာင္ႀကီးအတြက္ အေဖာ္ကို ေဘာ့စ္က သူနဲ႔ မ်ဳိးတူ ဒိုဗာမင္ ၿမွီးတိုမေလး ႏွစ္ေကာင္ေတာင္ဗ်ာ ေခၚလာေပးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဒီေကာင္ႀကီး အရင္လို ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ ျပန္ျဖစ္လာတယ္ဗ်ဳိး...... ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္လဲ အလုပ္ေျပာင္းေရာ ဒီေကာင္ႀကီး ဘယ္လို စခန္းသြားၿပီး က်န္ခဲ့သည္ မသိ။

မည္သူ႔ကိုမွ် မရည္႐ြယ္ပါ။ သီးခ်ိန္တန္သီး ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္သည့္ နိယာမကို ဆင္ျခင္မိသည့္ သေဘာပါ း)

ပန္းပြင့္ေလးမ်ား အေၾကာင္း

Monday, November 2, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 9:56 AM

ပန္းျခင္းတူေသာ္ျငား
ဂုဏ္ျခင္း ေနရာျခင္းကြာသည္မို႔

အေလ့က် ပန္း
ေခြ်သူမ်ား၍ ႏြမ္းလြယ္သည္။

ဥယ်ာဥ္တြင္းမွ ပန္း
နမ္းခြင့္ရျပန္ ခူးခြင့္မရ။

ေတာ္၀င္သည့္ ပန္း
လွမ္းခြင့္မသာ နန္းထက္စံပါ႔။

အေလ့က် ပန္းမ်ားသည္ လမ္းေဘး၀ဲယာ ပြင့္တတ္ေလသည္မို႔ ခရီးသြားမ်ား တို႔ကာဆိက္ကာ သြားတတ္ေလေသာ္ ပန္းေလးခမ်ာ ခဏႏွင့္သာ ႏြမ္းတတ္သည္။

ဥယ်ာဥ္တြင္းမွ ပန္းမ်ားသည္ ဥယ်ာဥ္မႉး၏ ဂ႐ုစိုက္မႈေအာက္၀ယ္ ႐ွိေလေသာေၾကာင့္ ပန္းမ်ားအား အထိုသူသည္ နမ္းခြင့္ရပင္ေသာ္ျငား ခူးခြင့္ရယ္လို႔ မရ႐ွိႏိုင္ေပ။

ေတာ္၀င္သည့္ ပန္းမ်ားသည္ အထူးဂ႐ုျပဳျခင္း ခံရေလသည္မို႔ အထိုသူသည္ လိုခ်င္ျပန္ေလလွ်င္ တန္ဖိုးမ်ားစြာ ထားတတ္၍ ျမတ္ႏိုးျခင္း မ်ားစြာ ျဖစ္တတ္သည္။

ခ်စ္ရပါေသာ ညီမငယ္ေလးမ်ားသည္ ပန္းဘ၀ႏွင့္ တူေလသည္မို႔ မည္သည့္ေနရာ၌ ပြင့္ခ်င္ေလသနည္း အေတြးမ်ားစြာ ႐ွိၾကကုန္....

သံလြင္ပ်ဳိ

Thursday, October 22, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 3:55 PM

ေတာေတာင္လွ်ဳိေျမာင္
ရစ္ပတ္ေခြဆင္း
တံခြန္ေရစီးသို႔
ေဒါမာန္ဟုန္ အခါတစ္လွည့္နဲ႔
မာယာ႐ွင္ မိန္းမငယ္တစ္ဦးလို
သိမ္ေမြ႔ဟန္ ျမဴကာေခ်ာ့ကာျဖင့္
ခံယူခ်က္ ျပင္းျပသူ
နယ္ေျမၾကမ္းလမ္း၌
ျမဴၾကား၀ယ္ ၿပံဳးၿပံဳး
ယမ္းခိုးေ၀ လမ္းခရီးမွာ
ဟန္လဲမပ်က္
မာန္နဲ႔ဆက္လို႔
မုတၱမဆံု ျမစ္သံုးသြယ္၀ယ္
သံလြင္ပ်ဳိ အဆံုးသတ္တယ္
ဘာက်န္ခဲ့ေလး.....

ယေန႔မွသည္.........

Friday, October 2, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 2:04 PM

ပန္းကဗ်ာ ရင္မွာပြင့္ၿပီမို႔
မိုးထက္ယံ ေလဟုန္အေႏွာ့မွာ
ငွက္ေမာင္ႏွံ ေတးသီက်ဴးပါလို႔
မုန္တိုင္းငယ္ ထန္ပါေလ့ေစေတာ့
မိုးႀကိဳးသြယ္ ႀကံဳလာခဲ့ေစဦး
တြဲလက္ကယ္ မျဖဳတ္တမ္းရယ္နဲ႔
ယေန႔မွသည္ ႏွစ္တစ္ရာတိုင္ေလေအာင္
ေရျပင္ ေ၀ဟင္ ေျမျပင္ထက္အႏွံ႔မွာ
ငွက္ေမာင္ႏွံ သစၥာစကားသံမ်ား
ပ်ံ႕လႊင့္ကာ ထင္က်န္ရစ္ေစသား......

သူမ

Thursday, September 17, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 2:37 PM

ကြ်န္ေတာ္ နယ္ၿမိဳ႕ေလးမွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ စတင္ေျပာင္းေ႐ႊ႕လာေသာ ရက္ပိုင္းမွာပင္ သူမအား စတင္ သတိထားမိသည္။သူမ၏ တည္ၿငိမ္ ေသာ ဟန္ပန္ႏွင့္ လိုက္ဖက္လွစြာ ၀တ္ဆင္ထားေသာ ရံုး၀တ္စံုႏွင့္ ႐ံုးသြား႐ံုးျပန္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ၾကည့္တတ္သည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ့္အား ဂ႐ုပင္စိုက္မိမည္ မဟုတ္ေပ။သူမ၏ အိမ္ေ႐ွ႕တြင္ တခါတရံေသာ ညဖက္မ်ားတြင္ ေကာင္ေလးမ်ား၏ ဂစ္တာသံ သဲ့သဲ့ကို ၾကားရတတ္ေပသည္။ဒီလိုႏွင့္ပင္ ကြ်န္ေတာ္၏ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ သူမ ေနရာ၀င္ယူခဲ့သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ သတိမထားတတ္ခဲ့ေပ။

ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ သေဘာျဖင့္ သိပ္မၾကာလိုက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္႐ွိလာခဲ့ေလသည္။လံုး လည္ ခ်ာလည္ လိုက္ေနေသာ စကၤာပူ၏ လူေနမႈ ရက္စြဲမ်ားအား လမွႏွစ္၊ ႏွစ္ေသးမွႏွစ္ႀကီးသို႔ အလီလီေျပာင္းလဲ ေနထိုင္ခဲ့ေလသည္။ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ သူမအား ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

ယခု တစ္ေခါက္ ရန္ကုန္ ခြင့္ျပန္ခ်ိန္တြင္ သူမသည္လည္း စကၤာပူ ႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္႐ွိေနေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ သိခြင့္ႀကံဳခဲ့ေလသည္။ဤသတင္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွ အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင့္စြာ ငုပ္လွ်ဳိးကြယ္၀ွက္ေနေသာ သူမေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ျမန္ခဲ့သည္။သူမ၏ အခ်က္အလက္မ်ားကို သူမ၏ ေနအိမ္မွ လူႀကံဳပစၥည္း သယ္ယူျခင္းျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ အရယူခဲ့ေတာ့သည္။

သူမႏွင့္ စတင္၍ စကားေျပာမိခ်ိန္တြင္ သူမသည္ ပြင့္လင္းမႈ၊႐ိုးသားမႈကို တန္ဖိုးထားတတ္ေသာ မိန္းခေလးမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။သူမသည္ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတတ္၍ မဟုတ္မခံ စိတ္ထား႐ွိေလသည္။သူမသည္ အရာရာအားလံုးကို တန္ဖိုးထားတတ္၍ တုန္႔ျပန္တန္ဖိုးကိုပင္ အလို႐ွိသူ ျဖစ္ေလသည္။သူမအား အလိုမက်မႈ တစ္ခုခု ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ေဆာင္မိေသာ္ တူညီေသာ ခံစားမႈကို သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္အား ျပန္ေပးတတ္သည္။သူမသည္ တခါတရံ လူႀကီးဆန္စြာ ျပဳမူေနထိုင္တတ္၍ တခါတရံတြင္ ႐ိုးသားေသာ ခ်စ္စဖြယ္ အမူအရာ ႐ွိတတ္ေလ သည္။

သူမအား ကြ်န္ေတာ္မွ ခ်စ္ေရးဆိုခဲ့ခ်ိန္တြင္ သူမသည္ အေလးအနက္ပင္ နားေထာင္ေပးခဲ့သည္။ သူမသည္ အေျဖတစ္ခုအတြက္ ရက္ ခ်ိန္း ကိုပင္ သူမ သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ရက္ခ်ိန္းအတြင္း နားပူနားဆာ လုပ္တာကိုပင္ သူမ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေပ။ သူမသည္ ဟာသ စာေပမ်ားကို ႏွစ္ၿခိဳက္တတ္သလို၊ ေမတၱာေဖာ္ၫႊန္းေသာ စာမ်ားလဲ ဖတ္တတ္သည္။ သူမသည္ လုပ္ငန္းခြင္တြင္းမွ အဆင္မ ေျပမႈကို ေျပာျပတတ္သလို၊ နားေထာင္ေပးတတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္အား ႐ံုးမွ သၾကားလံုးမ်ား ေကြ်းမည္ဟု ေျပာတတ္ေသးသည္။

စကၤာပူ လူေနမႈပံုစံတြင္းမွ မြန္းက်ပ္မႈမ်ားကို သူမ ခံစားေနခ်ိန္တြင္ သူမအား သနားသည္ဟု ေျပာလွ်င္ သူမ မႏွစ္ၿမိဳ႕တတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာ သည္ဟု သံုးႏႈန္းလွ်င္ သူမ လက္ခံတတ္ေပသည္။ သူမသည္ ညေနစာကို ေနာက္က်စြာ မစားတတ္သလို၊ ေရခဲမႈန္႔ဘူးကို ကုန္ေအာင္ လည္း စားတတ္သည္။ ေခ်ာင္းဆိုးမည္ဟု သတိေပးေသာ္လည္း ေဆးေသာက္လိုက္လွ်င္ အဆင္ေျပသည္ဟု ဂ်စ္ကန္ကန္ တတ္ေပ သည္။

သူမအား လာေတြ႔မည္ဟုဆိုလွ်င္ ခရီးေ၀းသည္ မလာႏွင့္ဟု ေျပာတတ္ၿပီး၊ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မလဲ ဟူ၍လည္း ေမးတတ္ေလသည္။ အျခားဆိုင္တစ္ဆိုင္မွ ႏွင္းပုလဲအေအးအား ၀ယ္ၿပီး ေနာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ သူမ အေအးထိုင္ေသာက္တတ္ေလသည္။ ထိုသူမသည္ပင္ မ၀ါ၀ါခိုင္မင္း၏ TAG post အတြင္းမွ ကြ်န္ေတာ္၏ ရင္ထဲက ပန္းတစ္ပြင့္ပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္၏ ရင္ထဲက ထာ၀ရ ပန္းတစ္ပြင့္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

မွ.........

Sunday, August 23, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 11:25 PM

မွ........
မတူညီေသာ
လာျခင္းမ်ား...

ရက္မတူ
ႏွစ္မတူေသာ
လီယိုဖြား သံုးေယာက္............

2009 တြင္
လူျခင္းဆံု၍
ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းၾက.........

ၾသဂုတ္လ
22 ရက္တြင္
ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း ျပည့္၀ၾက၏......

ေမြးလတူ တိုက္ဆိုင္ေသာ ေမာင္ႏွမ သီဟ၊ ေနာင့္၊ ေႏြး...... ကဗ်ာ မပီ စာမမွီေပမဲ့ ဒီကဗ်ာနဲ႔ လက္ေဆာင္ေလး ေပးလိုက္ပါတယ္။

၆၄

Saturday, August 22, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 7:06 AM

ေငြေသာ္တာ လစႏၵာနံေဘး
ထြန္းလင္းသာ ၾကယ္စင္ေသာၾကာ
မန္းေ႐ႊဘံု ဟိုးျမင့္ထက္မွာ
တင့္လွတယ္ေလး

ဖြားႏွစ္တူ ထိုသူ ႏွစ္ဦးမွာ
မတိုင္ပင္ပါ ထြက္ခြာခ်ိန္ေရာက္
လမင္းသာ ေငြေရာင္ေပ်ာက္လို႔
ၾကယ္စင္မွာ ေႂကြက်တယ္ေလး

မိုးသႀကၤန္ ဦးေဇာ္သြားေတာ့
ကာတြန္း ဆရာ ကံခြ်န္လိုက္တယ္
ရတနာပံု ဂု႐ုမ်ားက
ခ်စ္ၾကတယ္ေလး

1945 ခုႏွစ္တြင္ ႏွစ္ျခင္းတူ ဖြားျမင္ခဲ့၍၊ 2009 ခုႏွစ္တြင္ ႏွစ္ျခင္းတူ ကြယ္လြန္႐ွာေသာ၊ မႏၱေလးႏြယ္ဖြား ထို ဆရာ ႏွစ္ဦးအား ဤ ( ၆၄ ) ဟူေသာ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ျဖင့္ ၀မ္းနဲစြာ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။ ဆရာ ႏွစ္ပါး ေကာင္းရာ သုဂတိ လားပါေစ။

ကဗ်ာ

Tuesday, August 18, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 7:46 AM

ည ၾကယ္ေရာင္အလင္းနဲ႔
ခ်စ္ျခင္းကို စာစီ
စာမပီတာ ခဏခဏ

ခုႏွစ္စင္ၾကယ္ေတာင္
အေရာင္ေတြမွိန္လို႔

လင္းၾကက္တြန္
အာ႐ုဏ္လင္းခါမွ

စာလံုးႏွစ္လံုးနဲ႔
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္သြားတာ

'' ခ်စ္တယ္ '' တဲ့

''မွန္''

Monday, August 17, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 6:42 AM

ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး အားလံုးေပါ႔.... ႐ုပ္ရည္ ႐ူပကာ လွပေသာသူ၊ ႐ြက္ၾကမ္းမွာ ေရက်ဳိေနသူ၊ အက်ည္းတန္ ပံုဆိုးေနသူ၊ သူသူ ငါငါ အားလံုး ( မွန္ ) ၾကည့္ဖူးၾကမွာပါေနာ္.....။

တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ေတြဆို ခဏခဏၾကည့္ၾကမယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ၾကေတာ့လဲ ႏွစ္ခါ သံုးခါ ၾကည့္ျဖစ္ၾကမယ္။ မွန္ကို ႀကိဳက္ၾက တဲ့ အေပၚမွာ မူတည္ မယ္ထင္တယ္။ အိပ္ခန္းထဲက မွန္ကို ၾကည့္မယ္။ ေရခ်ဳိးခန္းထဲက မွန္ကို ၾကည့္ၾကမယ္။ စလင္းဘတ္ထဲက မွန္ကို ထုတ္ၾကည့္မယ္။ ပံုရိပ္ထင္တဲ့ မွန္ဆိုလဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းလဲ ၾကည့္ၾကမယ္။ ( MRT မွာဆိုရင္ တပိုတပါး မသြားခ်င္ပဲ မွန္ၾကည့္ခ်င္လို႔ TOILET ၀င္သူ ေတြလဲ ႐ွိမွာပဲ

တစ္ကယ္ေတာ့ မွန္ကို ၾကည့္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အတၱေတြ ထံုမႊမ္းထားတဲ့ ကိုယ့္႐ုပ္ကို ကိုယ္ျပန္ၾကည့္တာ။ အတၱက လႊမ္းမိုးေနေတာ့ ကိုယ့္႐ုပ္ကိုေတာ့ လွေနၾကတာပဲဗ်။ မ်က္ႏွာေလးကို ဘယ္လိုေလး ထားလိုက္ရင္ျဖင့္ ဘယ္လိုလွတဲ့ အမူအရာေတြ၊ ဘယ္လိုေလး ၿပံဳးလိုက္ရင္ျဖင့္ ဘယ္လိုႏွစ္လိုဖြယ္ ျဖစ္မလဲဆိုတဲ့ အၿပံဳးေတြ၊ အ ေပၚယံေလးေတြကို ေစာေၾကာေနၾကတာလား ?

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ မွန္၊ ႐ိုးမသြားဘူးေနာ္ ဟိုး လွတပတ အ႐ြယ္ကေနစၿပီး အိုမင္းရင့္ေရာ္ သြားတဲ့ အခ်ိန္ထိေအာင္ ၾကည့္ ေနၾကတယ္။ တခါတေလ ပံုစံ တစ္မ်ဳိးေလးနဲ႔ မွန္ကို ၾကည့္ဖူးလား ? ျမင္ေနရတဲ့ ကိုယ့္႐ုပ္ ကို ထြင္းေဖာက္ၿပီး ဟိုး အတိတ္ကို ျမင္ေယာင္ ၾကည့္( ငါဘာေတြမ်ား လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ ? )ပစၥဳပန္ကိုၾကည့္ ( ငါဘာ ေတြလုပ္ေနလဲ ? ) အနာဂါတ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ ( ငါဘာဆက္လုပ္မွာလဲ ? ) အဲဒီလို မွန္ကို ၾကည့္ၿပီး ဒီလို ေမးခြန္းမ်ဳိး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခဲ့ဖူးသလား ? ေတြးမိဖူးသလား ?

သမား႐ိုးက် အေနနဲ႔ၾကည့္ရင္ေတာင္ တစ္ေန႔နဲ႔ တစ္ေန႔ မတူညီႏိုင္တဲ့ မ်က္ႏွာေပၚက ပံုရိပ္ကို သတိထားမိမွာပါ ( သတိထားမိ ၾကလား ? )
စိတ္တည္ၿငိမ္ၿပီး ေအးခ်မ္းေနရင္ မ်က္ႏွာမွာ ၾကည္လင္ေနမယ္။ စိတ္ပူေလာင္ ခံစားေနရရင္ မ်က္ႏွာမွာ ပူ ေလာင္ေနမယ္။ မိမိရဲ႕ မ်က္ႏွာ ေပၚမွာ ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြဟာ မိမိရဲ႕ လုပ္ရပ္ကေန အေျခခံလာတာပဲ။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ မွန္ကို ရဲရဲ ၀ံ့၀ံ့နဲ႔ ၾကည့္ေနႏိုင္ေအာင္၊ ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ပံုရိပ္ထင္ေအာင္၊ အ ေျခခံထားတဲ့ အတြင္း သ႑န္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ လိုမယ္....... အားလံုးကိုလဲ မွန္ကို မွန္ေအာင္ၾကည့္ တတ္ ၾကပါေစ..။

စာေရးသူ ကြ်န္ေတာ္လဲ မွန္ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူ တစ္ေယာက္ပါ( အက်ည္းတန္ မွန္ႀကိဳက္ဆိုတဲ့စကားတယ္မွန္ တာပဲ ။ ဤကား စကားခ်ပ္ )

ေသာ့

Thursday, August 13, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 8:31 PM

ကြ်န္ေတာ္ ဒီပို႔စ္ကို ေရးမယ္ ေရးမယ္နဲ႔ လုပ္ေနတာၾကာၿပီ ခုမွပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒီပို႔စ္နဲ႔ ပက္သက္ၿပီး နဲနဲ ေတာ့ အျငင္းအခံု ျဖစ္လာ ႏိုင္တယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး ျငင္းလာရင္လဲ ႐ွင္းယံုပဲေပါ႔ ဆိုတဲ့ မရဲတရဲ အေတြးနဲ႔ပဲ ေရးၿပီ ဗ်ာ။ တိုက္ဆိုင္မႈ႐ွိတဲ့ သူမ်ား ဒီေနရာကေနပဲ (လြန္တာ႐ွိခဲ့ရင္လဲ ၀ႏၵာမိပါလို႔)

ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ (လူသားေတြနဲ႔ ခ်ီၿပီး စကားလံုးထြားတာ မဟုတ္ပါဘူး) သီးခ်ိန္တန္သီး၊ ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္ ဆိုတဲ့ စကားဟာ မွန္ကန္ တယ္လို႔ ထင္မိသလား ? ေသခ်ာတာက အ႐ြယ္ေလး ေရာက္လာရင္ ရင္ခုန္တတ္ လာၾကတယ္။ ဆန္႔က်င္ဖက္ကို စိတ္၀င္စား (စိတ္ကစား တတ္လာၾကတယ္) စိတ္၀င္စားတဲ့ သူ/သူမ ေတြ႔ခဲ့ ၾကရင္ သူေလး အေၾကာင္းကို ေလ့လာတတ္ ၾကတယ္။ သမိုင္းေပး တာ၀န္အရ ဆိုခဲ့ရင္ ေကာင္ေလးကပဲ စကား လံုးေ တြ လုပ္ရပ္ေတြ ဟန္ေရးျပၾကတာေပါ႔။ မိန္းခေလး ဘက္ ကေတာ့ စည္းေဘာင္ထဲက လႈပ္႐ွားၾကရတာ ဆိုေတာ့ ....

ကဲပါဗ်ာ လိုရင္းကို မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ပိုးၾကတယ္၊ ပန္းၾကတယ္၊ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္၊ ဘ၀ တစ္ခုကို တည္ ေဆာက္ ဖို႔လဲ ဆံုးျဖတ္ထားၾကတယ္။ သင္ဟာ သူမကို ခ်စ္မိၿပီဆိုကတည္းက လက္တြဲ ခ်င္ တယ္ ေနာ္။ (တစ္ကယ္ခ်စ္တဲ့သူသာ ညႊန္း ၏) ဟုတ္ၿပီ သင့္ အေတြးထဲမွာေရာ အသိထဲမွာေရာ သင့္ဘ၀ကို သူမ၏ လက္ထဲ ၀ကြက္ အပ္ခ်င္တယ္၊ (ဟုတ္တယ္ေနာ္) သူ႔ဘ၀ကိုေရာ သင္ အပိုင္စိုး ခ်င္တယ္ ဒါသဘာ၀ပါ။

ခုေခတ္ကာလ အေနအထားအရ စာေပးစာယူ အရမ္းျမန္ဆန္ ေနတဲ့ေခတ္မွာ သင္ဟာ သင့္ခ်စ္သူ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ စာတိုက္ပံုး ေသာ့ကို လို ခ်င္ခဲ့ ဖူးသလား ? အတင္းေတာင္းဆိုခဲ့ ဖူးသလား ? သင့္အေနနဲ႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ဖူးမယ္၊ စာတိုက္ပံုးကိုလဲ ႀကိဳက္တဲ့ အခ်ိန္ ၀င္ဖြင့္ ႏိုင္ တယ္ ဆိုပါစို႔။ သင္ဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္ရပ္မ်ဳိးကို လုပ္ခ်င္ တာလဲ ? အ႐ိုး႐ွင္းဆံုး ေတြးၾကည့္လိုက္ရင္ သင္ဟာ သင့္ခ်စ္သူ အေပၚ မယံုၾကည္လို႔လား ? သူဟာ သင္ေ႐ြးခ်ယ္ ခဲ့တဲ့ သင့္ခ်စ္သူပါ။

အားလံုးလဲ သိၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရင္ကာလ တစ္ခုက စာေပး စာယူဆိုတာ စာအိတ္နဲ႔ နာမည္နဲ႔ လိပ္မူ ၿပီး ပို႔ၾက၊ ဆက္သြယ္ၾက ပါတယ္။ စာပို႔သမားလာရင္ လက္ခံမယ့္ ကာယကံ႐ွင္ ႐ွိမေနခဲ့ရင္ေတာင္မွ ႐ွိတဲ့လူက လက္ခံထားေပးၿပီး ကာယကံ႐ွင္ လက္ထဲ ကို မူမယြင္းပဲ အပ္ႏွံၾကရပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာကို ရည္ညႊန္းလဲဆို လူ ပုဂၢိဳလ္ ျခင္း ေလးစားသမႈျပဳတာပဲ။

(ကိုယ္ေရးကိုယ္တာဆိုတာ မိဘ၊ေမာင္ႏွမ၊ခ်စ္သူ၊သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ လံုးလံုး မဆိုင္တဲ့ ပက္သက္စရာလဲ မလိုတဲ့ ကိစၥပါ)

ဒါေတြက သက္ဆိုင္သူျခင္း စာတိုက္ပံုး ေသာ့ေတြ ဖလွယ္တာၾကတာတို႔ ကိစၥ႐ပ္ေတြမွာ စိတ္တူ သေဘာတူ ဖ လွယ္ၾကတာျခင္း ဆို ရင္ ေတာ့ ေျပာစရာ စကားမ႐ွိပါဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ပဲ အားသာခ်က္ အားနည္းခ်က္ကို ဖိၿပီး ပိုင္ ဆိုင္ထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ႔။

ခ်စ္သူေတြ ကိစၥပဲ အဓိက ေျပာရရင္ ကိုယ္ဟာ အတင္းအဓၶမ ဆန္ေနရင္ ဘာနဲ႔ တူမလဲ ? သူ႔အေပၚကို ယံုၾကည္ မႈ မ႐ွိတာလား? ကိုယ္ က်င့္တရားကို ေစာ္ကားတာလား ? ႏုိင္ထက္စီးနင္း လုပ္ခ်င္တာလား ? (သင္ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူပါ)

သင့္အေနနဲ႔ သင္ျပန္ေတြးၾကည့္ပါ (ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းဟာ ေကာင္း၏ ဆိုး၏ေပါ႔) လူသား တိုင္း တစ္ဦးျခင္း ဆီမွာ လွ်ဳိ႕၀ွက္သင့္တဲ့ အမႈဆိုတာ ႐ွိတတ္ၾကတယ္။ (မေဟာ္သဓာ ျဖတ္ထံုးတစ္ခု ဖတ္ဖူးၾကမွာပါ) ။

ဒီေတာ့ ဒီစာတိုက္ပံုး ေသာ့ ကိစၥကို သင္တို႔ ဘယ္ျမင္ၾကသလဲ ?

တစ္၀က္ေစ်း

Tuesday, August 11, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 5:44 PM

ကဲကဲ..
အားလံုးေပါင္း သံုးက်ပ္က်တယ္...( သိၿပီးသား )
နင့္ေဖႀကီးက ရပ္႐ြာအက်ဳိး သယ္ပိုးခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးက ႐ွိေနေတာ့...( အလိုက္သိတတ္ ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ )
ဒီေတာ့ နင့္ကို တစ္၀က္ေစ်းနဲ႔ ေပးလိုက္မယ္...( သေဘာေကာင္းတယ္ေပါ႔ )

အဲ့အဲ့.... က်န္တာကိုေတာ့ ေနာက္မွ႐ွင္းေတာ့ေနာ္...( အႀကံနဲ႔ေလ )

ေညာင္ညိဳ႐ွင္

Saturday, August 8, 2009 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 8:16 AM

အိုး..... ဆူညံဆူညံနဲ႔
ဘာေတြပါလိမ့္
႐ုကၡစိုးေခါင္းျပဴၾကည့္ေတာ့
အဲ့... လူေတြတယ္မ်ားပါလား ?
ဘာဆိုလား... ညာဆိုလား...
ဟိုက္ ခ်ကုန္ၾကေပါ႔
အီး.........မၾကည့္ရက္စရာပါလား

ထိုေန႔မွစ၍ ႐ုကၡစိုး အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါ..
ယခုဆိုလွ်င္ ၄င္းအပိုင္စိုးေသာ ေညာင္ညိဳပင္မွာ...
႐ြက္ေဟာင္း ႏွစ္ဆယ့္တစ္ခါ ေႂကြ၍
႐ြက္သစ္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ခါ ေ၀ခဲ့ၿပီ....

လူေတြလူေတြက နီးလာလိုက္ ေ၀းသြားလိုက္...
အသံေတြအသံေတြက တိုးလာလိုက္ က်ယ္လာလိုက္...
အင္း... တစ္ေရးေလာက္ေတာ့ အိပ္ ဦးမွ...