စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး ( ႐ွင္ရဲထြတ္ )

ဘာေၾကာင့္လည္း ဘာအတြက္လည္း ဘယ္သူလည္း

Friday, April 16, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 7:49 PM

သႀကၤန္ႏွင့္ပိေတာက္သည္ အတူတူ လက္တြဲကာ ေနလာခဲ့သည္မွာ ၾကလွၿပီ။ အုန္းေမာင္းေခါက္လွ်င္ အာ႐ုဏ္ေတာက္တယ္ ၊ ပိ ေတာက္ပြင့္လွ်င္ သႀကၤန္ေရာက္ရတယ္။ ပထမ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ တည္ခဲ့တဲ့ ႐ွင္ေနာ္ရထာ ေခတ္က စတယ္ဆိုတဲ့ ေရပက္ကစားတဲ့ အ တာ သႀကၤန္၊ ႐ွိရင္းစြဲ အ႐ြယ္နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အမႈကို ျမန္မာ ျပည္သူျပည္သားျဖစ္တဲ့ တိုင္းရင္းသား အေပါင္း အားလံုးက လိုက္ဖက္တဲ့ အမႈနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ အ႐ြယ္ ျပဳမူေဆာင္႐ြက္ၾကတယ္။

ဖိုးဖြားေတြက ဥပုဒ္သီလ ယူၾကတယ္။ ေဖပ်ဳိ ေမပ်ဳိေတြက လွဴဒါန္းျခင္းအမႈကို ျပဳၾကတယ္။ သားငယ္မယ္ပ်ဳိေတြက ေရပက္ကစား ျခင္း အမႈကို ျပဳၾကတယ္။ အခုလက္႐ွိ သက္႐ွိထင္႐ွား ေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သား မွန္ရင္ သူ႔အ႐ြယ္နဲ႔သူ သႀကၤန္တန္ခူးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ ဖူးတဲ့ သူေတြႀကီးပဲ။ ဒီေတာ့ကာ အားလံုးဟာ သႀကၤန္အႏွစ္ သႀကၤန္အျဖစ္ကို ခ်စ္ခင္မွာပဲ ေပ်ာ္႐ႊင္မွာပဲ။

သႀကၤန္ဆိုတာကို ပိုရင္ခုန္တာက တက္သစ္စ လူငယ္ေလးေတြပဲ။ သူတို႔ေလးေတြဟာ အနာဂတ္ အရမ္းလွၾကတယ္။ အရာရာကို စူးစမ္းတယ္ ႐ွာေဖြတယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္တယ္ တက္ႂကြတယ္။ ႏုငယ္တယ္ အားမာန္ျပည့္တယ္။ သူတို႔ေတြဟာ ေႏွာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ျပည္နယ္နဲ႔ တိုင္းကို ကာလာျခယ္မယ့္ ေ႐ႊလက္ရာေလးေတြပါ။

သူတို႔ေလးေတြဟာ လြတ္လပ္ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း ဆိုတဲ့ စည္း၀ိုင္းထဲကေန အတာက်မွာကို ေမွ်ာ္ဦးေနၾကတယ္။ ဧပရယ္ကို မတ္ခ်္ မွာက တည္းက ရင္ခုန္ေနတယ္။ ပိေတာက္ကို တက္ခ်ဳိးခ်င္တဲ့ေမာင္ရင္ေတြရယ္ ပိေတာက္ကို ပန္ဆင္ခ်င္တဲ့ ေမပ်ဳိေတြရယ္။ သူ႔ရသနဲ႔သူ အားမာန္ေတြနဲ႔ ခ်ဳိၿမိန္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ ဂဏန္းေပါင္းစက္လည္း မသိဘူး။ ထိုင္ခုံလည္း မ႐ွိဘူး။ လြတ္လပ္တယ္ ေပါ႔ပါးတယ္။

သံစဥ္ေတြ ျမဴးတယ္။ သူတို႔ေလးေတြလည္း ျမဴးတယ္။ အသက္ႀကီးသြားတဲ့ လူေတြလည္း ျမဴးခဲ့ဖူးတယ္။ ကန္ေတာ္ႀကီးမွာလည္း ျမဴးေနတယ္။ X2O လည္း ျမဴးေနတယ္။ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျပန္ေျပာင္းလို႔လည္း မရေတာ့ဘူး။ ရက္စြဲကေတာ့ 15 ရက္ ဆည္းဆာ ေတာင္ မေရာက္တတ္ေသးဘူး။ ေပ်ာ္သူေတြ ငိုခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲမွာလည္း ငိုေနၾကတယ္။ ပိေတာက္အိုေတြလည္း ငိုေနၾကတယ္။ ပိေတာက္ပ်ဳိေတြလည္း ငိုေနၾကတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသား ႀကီးငယ္မဟူ ရင္ခုန္သံေတြ ထပ္တူၾကတဲ့ သႀကၤန္ရက္ျမတ္ပါ။ ရင္ခုန္သံေတြ ထပ္တူၾကတဲ့ ေဆြမ်ဳိးဥာဏေတြႀကီးပဲ။အေတြးတစ္ခုနဲ႔ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေတြးၾကည့္တယ္ ေမးၾကည့္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဘာအတြက္လည္း ? ဘ၀ျခားခဲ့တဲ့ သူေတြလည္းသိခ်င္ေနမွာပဲ။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဘာအတြက္လည္း ဘယ္သူလည္း ဆိုတာကို...........

ေႀသာ္... သႀကၤန္ သႀကၤန္

Wednesday, April 14, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 7:56 AM

ေလေတြၿငိမ္ေနသည္။ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း႐ွိ ပိေတာက္ပင္အိုႀကီးပင္ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္။ ပိေတာက္ပန္းေတြလည္း တည္ၿငိမ္လြန္းလွသည္။ပတ္၀န္းက်င္႐ွိ အရာရာအားလံုးကပင္ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာ ႐ွိေနၾကေလသည္။ အရာရာအားလံုး တည္ၿငိမ္ေနသေလာက္ ေက်ာင္း၀င္း အတြင္း႐ွိ စႀကၤန္လမ္းတြင္ စႀကၤန္ေလွ်ာက္ေနေသာ ဆရာေလး ဥာဏစာရီ တစ္ဦးတြင္မူ အျပင္ပန္း တည္ၿငိမ္ေနသေယာင္ စိတ္အလ်ဥ္တြင္ ကား အေ၀းမွ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားေနရေသာ တူးပို႔သံႏွင့္အတူ စိတ္အစဥ္မွာ ဖမ္းဆုပ္ရ ခက္ခဲေနဟန္႐ွိေလသည္။

စႀကၤန္ေလွ်ာက္ေနရင္း ဆရာေလး ေျခလွမ္းမ်ား တုံ႔ခနဲ ရပ္တန္႔သြားေလသည္။ သူ၏ စိတ္အစဥ္အား က်န္ခဲ့ေသာ အရင္ႏွစ္ သႀကၤန္ဆီ သို႔ လြတ္လိုက္ၿပီထင့္။ .........................

ေကာင္မေလး ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ေ႐ွ႕တြင္ ျပင္ၿပီးသား အလွအား ၾကည့္မ၀ႏိုင္သေယာင္ ဘယ္ညာ၊ေ႐ွ႕ေနာက္၊ အေပၚေအာက္ ထပ္ခါထပ္ခါ ၾကည့္ေနသည္။ ၿပံဳး၍ၾကည့္လိုက္၊ မဲ့၍ၾကည့္လိုက္ ခဏခဏၾကည့္ေနသည္။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါသည္။ ေကာင္မေလး ဒီႏွစ္ ဆယ္တန္း ေျဖၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို လွလာသည္။ ယခုပင္ ၾကည့္ပါဦး ၀တ္ထားေသာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ကြာတား၊ တီ႐ွပ္အ၀ါ လက္တိုႏွင့္ မတိုမ႐ွည္ ဆံပင္အား က်စ္ဆံၿမီး ႏွစ္ဖက္ခြ က်စ္၍ ႏုငယ္ေသာ အလွႏွင့္ ၀င္းဖန္႔ဖန္႔ အသားအေရတို႔မွာ ပြင့္ခါနီးပန္း အဖူးအငံု ဘ၀ကို စြန္႔လြတ္ေတာ့မည့္ ပန္းအလွႏွယ္ ႐ွိေနေတာ့သည္။

ေနာက္ဆံုးအၾကည့္ကို မွန္ထက္ဆီသို႔ ပို႔လိုက္ရင္း ေရဖလားေလးကို လက္မွ ကိုင္ကာ အိမ္ေအာက္ဆီသို႔ အေျပးတစ္ပိုင္း ဆင္းလာ ေတာ့သည္။ တိုက္ေအာက္႐ွိ ေရကစား မ႑ပ္အေသးစား၌ တူးပို႔တူးပို႔ သီခ်င္းသံကပင္ သူမ၏ ဟန္ပန္အား ပို၍ျမဴးႂကြ ေစေလေတာ့ သည္။

ေကာင္မေလး သူ႔အုပ္စုႏွင့္ ေရကစားရန္ အကိုမ်ားမွ ေဆာက္လုပ္ေပးထားေသာ အုန္းလက္ ေရကစားမ႑ပ္ေသးေသးေလးတြင္ သူ႔အေပါင္းအေဖၚ လူႀကီးမဟုတ္၊ ကေလးမဟုတ္ေသာ ေကာင္ေလး၊ ေကာင္မေလးမ်ားႏွင့္ ေမ်ာက္မူးလဲ အ႐ြယ္ ခ်ာတိတ္မ်ားပင္ စံုလင္စြာ ေရကစားရန္ ေရာက္႐ွိေနၾကေလၿပီ။

.ဟာ.......... ပက္ၾကေလ၊ ေလာင္းပါေတာ့လား၊ ဟိုမွာလည္း လာေနၿပီ မလြတ္ေစနဲ႔ေဟ့.... အုပ္စုကို သူကိုယ္တိုင္ေအာ္ သူကိုယ္တိုင္ ေရဖလားႏွင့္ ေျပးေျပးေလာင္းေနေတာ့သည္။ ဟာ..... ေဟ့ေကာင္ေတြ ျမန္ျမန္ပက္ၾကေဟ့........ ခြက္စုက္ေလးနဲ႔ ေရပက္တယ္ စိတ္မ ဆိုးပါနဲ႔ ဦးဦးရယ္...... ေဟေဟး...... ကေလးဗိုလ္ ေကာင္မေလး အရမ္းပင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနပံုရသည္။ မ႑ပ္အတြင္းပိုင္း စည္ပိုင္း ျပက္၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ လက္နက္ပုန္း ဒန္အိုးမဲ တစ္လံုး႐ွိေနေသးသည္။

႐ြယ္တူႏွင့္ ကေလးမ်ားကို ေရေလာင္းလိုက္ အိုးမဲသုတ္လိုက္ႏွင့္ ပြဲက ေတာ္ေတာ္စည္ေနေလၿပီ။ ထိုခဏ မ႑ပ္ေဘး႐ွိ အုတ္ခံုေလး၌ လူ႐ြယ္တစ္ဦး ၄င္းတို႔အုပ္စုအား ၾကည့္ေနရင္း အေပ်ာ္ကူးစက္သည္ထင္အံ့ ၿပံဳးၿပံဳးေလးႏွင့္ပင္ ထိုင္ကာ ၾကည့္ေနေတာ့သည္။ မၾကာမွီ သူသည္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်မည္ကို မသိထင္ပါ႔ ။

ေကာင္မေလး ဘယ္လက္၌ ေရဖလား၊ ညာလက္တြင္ အိုးမဲ မ႑ပ္ေနာက္မွပတ္၍ ထိုလူ႔ဆီလာေနသည္ကို ထိုလူသည္ လံုး၀ သတိမ ထားမိေပ။ ေကာင္မေလး လက္က ျမန္ပါ႔ ဘယ္လက္မွ ေရအေလာင္း ညာလက္မွ အိုးမဲ အသုတ္ ကြတ္တိပင္ က်ေလေတာ့သည္။ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေကာင္မေလး ဗ်ဴဟာက်က် ခြာစစ္က ျမန္လွသည္။ ထိုသူသည္ မအီမသာ မ်က္ႏွာျဖင့္က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့သည္။

တခဏ ေကာင္မေလးသည္ ျဖစ္ၿပီးခဲ့ေသာ ကိစၥအား ေမ့ေပ်ာက္သြားၿပီထင္ပါ႔။ လမ္းသြားသူမ်ားအား အုပ္စုလိုက္ ေရေလာင္းျခင္း အမႈ ကို ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေအာ္ဟစ္ကာ ကစားေနေတာ့သည္။ ေရပက္လိုက္ အေနာက္ဖက္႐ွိ အိုးမဲ ေျပးယူလိုက္ျဖင့္ ခုန္ေပါက္ေနေလေတာ့ သည္။ ေကာင္မေလး မၾကာမွီ သူမ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်မည္ကို ႀကိဳတင္၍ မသိခဲ့႐ွာေပ။

တစ္ခ်က္ ေကာင္မေလး အိုးမဲ လာအယူ ထိုသူသည္ အသင့္ေစာင့္ေနသည္။ ေကာင္မေလး မွင္သက္သြားသည္။ ထိုသူသည္လည္း ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ မင္းလားကြ ေစာေစာက ငါ႔ကို အိုးမဲသုတ္တာ ပါးစပ္ကလည္း အေျပာ၊ လူကလည္း ေကာင္မေလး ပါးျပင္ ေဖာင္းေဖာင္းေလးကို နမ္းမိရက္သား ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ေကာင္မေလး အံ့ႀသသြားသည္။ ေနာက္ မ်က္ႏွာေလး နီေရာင္ေျပးေလသည္။ ေနာက္ ဟာကြာ... ဟု ညည္းေလသည္။ ေနာက္ ေကာင္မေလး ႐ွက္ၿပံဳးေလးျဖင့္ ထြက္ေျပးသြားေလသည္။

ဆရာေလး ဥာဏစာရီ မိမိပါးျပင္အား ကိုင္၍ ၿပံဳးေနေလသည္။ ဟဲ့ဆရာေလး မတ္တတ္ႀကီး ၿပံဳးေနပါလား သတိကပ္စမ္း ... ဖြားသီလ ႐ွင္ သတိေပးမွ သတိျပန္ရကာ ဆရာေလး ဥာဏစာရီ တစ္ဦး ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္ပင္ လက္တြင္းမွ စိပ္ပုတီးအား ေခ်ာက္ဂ်က္ ေခ်က္ဂ်က္ျဖင့္ ပုတီး တစ္လံုးက် မုန္႔လံုးေရေပၚ တစ္လံုးရ အမွတ္ျဖင့္ ထိုေနရာမွ ထြက္ခြာသြားေလသည္။ ေႀသာ္...... သႀကၤန္.... သႀကၤန္.....

အလြမ္းပန္း

Saturday, April 10, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 8:01 AM

အတာက ကူးျပန္ေလၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တန္ခူးလဟာ အေငြ႔ေတာင္ မေသတတ္ေသးတဲ့ အရိပ္အေယာင္နဲ႔ ေႏြး႐ွ႐ွ ႐ွိေနတုန္းေလ။မေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ သေဘာနဲ႔ အိုက္စပ္စပ္ ရာသီကို မိုးရိပ္ေတြ ဆင္ၿပီး တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလႏုေအးေလးက ခဏသာ ရင္ကို ေအးျမေစခဲ့ တာေတာ့ အမွန္ပဲ။

ဒါေပမယ့္ အတိတ္ဆိုတာ တစ္ကယ္ျဖစ္ခဲ့တာေလ။ အမ်ားနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ပိေတာက္ အခ်ိန္မွန္စြာနဲ႔ သူဟာသူ ပြင့္တာပါ။ ဒါကို အတၱႀကီးစြာနဲ႔ ငါဟာ မပြင့္ပါနဲ႔ မပြင့္ပါနဲ႔လို႔ တားဆီးခ်င္ေပမယ့္ မိုက္႐ူးရဲတဲ့ အေတြးကို ငါေမာင္းထုတ္ခဲ့ရတယ္။ တစ္ကယ္ဆိုရင္ အတာကူး တဲ့ လတန္ခူးနဲ႔ ေရပက္ကစားၾကတဲ့ သႀကၤန္၊ ပိေတာက္ပြင့္တဲ့ ရက္အပိုင္းအျခား တစ္ထပ္ထဲ က်ခဲ့တာ ခုမွ မဟုတ္တာ။ သူ႔ရပ္တည္မႈနဲ႔သူ ေနလာခဲ့တာ ၾကာၿပီေလ။ တစ္ကယ္တမ္း ရပ္တည္မႈ မွားခဲ့တာ ငါပါ။

ဒီလို ရက္ပိုင္းမွာ ေတြ႔ၾကတဲ့ ေတြ႔ဆံုမႈဆိုတာ မိုးေျပးေလး တစ္ခ်က္လို ခဏတာပဲ ဆံုေတြ႔ရမယ့္ ဆံုမွတ္ဆိုတာကို ငါသတိမ ထားမိခဲ့ဘူး။ အၿမဲတမ္းရမယ့္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈလို႔ ထင္မွတ္ စြဲလမ္းခဲ့ရတယ္။ ပိေတာက္ကိုလည္း ပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ စာဖြဲ႔ခဲ့တယ္။ ေရစိုသႀကၤန္ကို လည္း စာတစ္တန္ ေပတစ္တန္ သီကံုးခဲ့ဖူးတယ္။ ခုေတာ့လည္း ႏြမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ပန္းပိေတာက္ဟာ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္လို႔ပြင့္လန္းေတာ့မယ္ ဒါေပမယ့္ ... ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္နဲ႔ ရင္ဘတ္ တစ္ခုက ပြင့္လန္းေတာ့မယ့္ ပိေတာက္ပန္း အသစ္ကို နာမ္စား အသစ္တစ္ခုနဲ႔.....

ေဟာင္းလို႔ ႏြမ္းခဲ့တဲ့
ပိေတာက္ပန္း
မိုးေျပးေလး တစ္ခ်က္နမ္း႐ံုနဲ႔
ျပန္လို႔ လန္းဆန္းလာခဲ့ၿပီ

ရနံ႔အသစ္ဆိုေပမယ့္
ခုပြင့္တဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္က
ဒဏ္ရာမက်က္ေသးတဲ့
ရင္ဘတ္တစ္စံုကေန

ပိေတာက္ဆိုတဲ့ ပန္းကို နာမ္စားေျပာင္းေပးလို႔ ရခဲ့ရင္ အလြမ္းပန္းလို႔ ငါေပးခဲ့ပါရေစ။

ဆန္ျပဳတ္ တစ္ခြက္

Tuesday, April 6, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 11:03 PM

အား........ ညကလည္း အရမ္းေအးတာပဲ။ ေမွာင္လိုက္တာလည္း အရမ္းပဲ အျပင္မွာဆို ေတာ္ေတာ္ေအးမွာ။ ခုေတာင္ စာက်က္ေနတာ စားပြဲ အ၀ိုင္းနဲ႔ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္ ကိုယ္စီ အေႏြးထည္ မႏိုင္လို႔ ေစာင္ပတ္ၿပီး စာက်က္ေနရတယ္။ အငယ္သံုးေယာက္ေတာ့ အိပ္ေနၿပီ။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက တဲအိမ္ေလးရဲ႕ အလယ္မွာ မီးဖိုရင္း စကားေျပာေနၾကတယ္။

ထရံကာဆိုေတာ့ တိုး၀င္လာတဲ့ ေလကလည္း ေအးလိုက္တာေနာ္။ ထြန္းထားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္မီးက ယဲ့ယဲ့။ စာက်က္ပ်င္းတဲ့ က်ေနာ္ ေဂါက္ ခနဲ လက္သံေျပာင္တဲ့ အမ အိပ္ခ်င္ေပမယ့္ ကႀကီးကို ယပလက္လို က်ိတ္ဆိုေနရတယ္။ ဟိုမွာေလ အေမတို႔ မီးဖိုတဲ့ေနရာ ေျပး သြားခ်င္ လိုက္တာ ခ်မ္းလို႔ေပါ႔။ အမကိုလည္း ေၾကာက္တယ္ မသြားရဲဘူး။

ခဏေနေတာ့ ေဖေဖက အလုပ္႐ႈပ္ေနတာ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားတာေလ။ သိတာေပါ႔ ေဖေဖ ဘာလုပ္ေနလည္းဆိုတာ ....
ညေနက က်န္တဲ့ ထမင္းၾကမ္းနဲ႔ ဟင္းကို ေရာသမ ေမႊေနၿပီဆိုတာ။ ေအးကလည္းေအး ငိုက္ကလည္း ငိုက္ စာက်က္ပ်င္းတဲ့ က်ေနာ္ ေဖေဖ လုပ္ေနတာကို က်ိတ္ၿပီး သေဘာက်ေနတာ ေခၚသံေလးကို ေစာင့္ေနမိတယ္ မ်က္လံုးေတာင္ ျပဴးလာသလားပဲ။

ခဏေနေတာ့ တဲအိမ္ေလးဟာ ဆန္ျပဳတ္နံ႔ သင္းေနၿပီ။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အငယ္ေကာင္က ခ်မ္းလို႔လား မသိဘူး အီသံေပးေနၿပီ အေမက ထေခ်ာ့ေရာ။ အလတ္မက မ်က္လံုးပြတ္ၿပီး ကုတင္ေပၚကေန ဆင္းလာတယ္ မျမင္မကန္းနဲ႔ေလ ဆန္ျပဳတ္ရၿပီလားတဲ့ ေခ်ာ္လဲေသး တယ္။ ႏို႔ညွာက မႏိႈးေသး သူက အိပ္ပုတ္ႀကီးတယ္။

ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ..... ေဟာ မီးကင္းက သံေခ်ာင္း ႐ွစ္ခါျမည္တယ္ဗ် ... ေဖေဖလည္း ဆန္ျပဳတ္ ႐ွစ္ခြက္ ထည့္ၿပီးသြားၿပီ။ ခ်မ္းကလည္းခ်မ္း မီးဖိုနားလည္း သြားခ်င္ၿပီ။ ေဖေဖက မႏိႈးေသးတဲ့ ႏို႔ညွာကို ေပြ႔ေခၚလာၿပီး လာေဟ့ ဆန္ျပဳတ္ ရၿပီတဲ့။

ဟာ........ အဲ့တုန္းက အေပ်ာ္ ခု ဘယ္မွာ ရမွာလည္း ? ေဆာင္းတြင္းအခါ သမယ ႐ွမ္းေျမျမင့္က မိသားစု ျဖစ္ခဲ့ဖူးရင္၊ အေျခအေနျခင္း တူခဲ့ဖူးရင္ ဆန္ျပဳတ္ တစ္ခြက္ရဲ႕ ရသ ???

ေရနဲ႔မီး

Sunday, April 4, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 3:03 PM

မီးနဲ႔ေရ
ေရနဲ႔မီး
အလွည့္က်တာလား
ႏြဲ႔ၾကတာလား
နင္႐ွိရင္ ငါမေန
ငါေနရင္ နင္မ႐ွိ
စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ ပံုစံနဲ႔
သႀကၤန္ရက္တြင္းမွာ
ငါ႔အိမ္ေပၚမွာ ေရမ႐ွိ

ဆိုခဲ့ရင္

Wednesday, March 17, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 2:13 AM

အေမ....

အေမ မွတ္မိလား.... မီးေလာင္ျပင္ လူမေနႏိုင္ေသးတဲ့ မိသားစုပိုင္ ေနရာေလးမွာ၊ နားခိုရာ သားတို႔ အရိပ္မဲ့ေနတုန္း... မ႐ွိမဲ့ ႐ွိမဲ့ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမရဲ႕ အားအင္နဲ႔ မီးေလာင္ျပင္ လူမေနေသးတဲ့ ေျမေဟာင္းေလးမွာ တဲေလးထိုးၿပီး ေနခဲ့ၾကတာ.............

ေမေမ မွတ္မိေသးလား... ျဖစ္စဥ္တူ ေဘးအိမ္က လူနဲ႔ အစ္ကိုႀကီး လက္သီးထိုးခဲ့တာ ............. ဒီအစ္ကိုဟာ သားတို႔အတြက္ မဟာတံတိုင္းေလ..........

ေမေမ မွတ္မိေသးလား သား သံုးတန္းႏွစ္က ႏြမ္းပါးတဲ့ ေမေမ့ဆီမွာ မုန္႔ဖိုးေတာင္းတာေလ ........

သားမွမသိတာ ေမေမရယ္ ေမေမ ခဲနဲ႔ ေပါက္တာ သား..... အဲဒီေန႔က ေက်ာင္းတက္လို႔မရေတာ့တာေလ..........

ေမေမ မွတ္မိလား .... အဲဒီေန႔က ေမေမ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်ေတာ့ သားရယ္ အလတ္မရယ္ အငယ္ဆံုးေလးရယ္ ေမေမ့ကို လာႀကိဳတာေလ ...... အလတ္မ ေခ်ာ္လဲတာ .......... သူေတာ္ေတာ္ ငိုခဲ့တယ္......

ေမေမ သိေသးလား အငယ္ေကာင္ အတြက္ ေခါက္ဆြဲဆိုင္မွာေလ သူက နည္းနည္း သားက မ်ားမ်ား စားခဲ့တာ ဆိုင္႐ွင္ေတာင္ အလကား ေကြ်းခဲ့ေသးတယ္ေလ....

ေမေမ သိလား........ ႏို႔ညွာမေလးေလ သစ္ပင္ေပၚ တက္ၿပီး သီခ်င္းဆိုခဲ့တာ သူေပ်ာက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ ႐ွာရေသးတာ.

ေမေမ သိလား အငယ္ေကာင္ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစ ေရကူးကန္ထဲ ေလွ်ာက္၀င္တာေလ...

ေမေမ သားပဲေမးေနတာ....... ေမေမ သားကို တစ္ခြန္း ျပန္ေမးပါလား..........

သား ေမေမေလ............. ဆိုခဲ့ရင္............

အေမရယ္ သားတို႔ေတြ ႀကိဳတင္ၿပီးမွ ဇါတ္ညႊန္းမွ ဖတ္မလာခဲ့တာ......

နင့္အတြက္

Sunday, February 14, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 8:35 AM

( ၁၄ ) ရက္ေန႔တဲ့ ခ်စ္သူေရ
ေစာင့္လိုက္ၾက၊ ေမွ်ာ္လိုက္ၾကနဲ႔
ရင္ခုန္စရာ ရက္စြဲအေနနဲ႔ေပါ႔
သူတို႔ေတြအတြက္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေလ

( ၁၄ ) ရက္ေန႔တဲ့ ခ်စ္သူေရ
ငါကေတာ့ ေမွ်ာ္စရာ မလိုဘူး၊ ေစာင့္စရာမလိုဘူး
ရင္ခုန္သံေတြက အၿမဲခ်ဳိၿမိန္လို႔
ေန႔ရက္တိုင္းဟာ ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္

ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေလ

ေနမင္းတန္ေဆာင္ လင္းေရာင္တက္ၿပီ

Friday, February 12, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 11:57 PM

ဘမ်ဳိးဘိုးတူ ၊ ဆင္းသက္လာဘိ
မင္းေရာင္ဖိုးဖိုး ၊ ေသြးဆက္ဖံုးလို႔
သက္ေသြးမခ်န္ ၊ ေပးဆပ္ကာတည့္
မ်ဳိးရိုးဇာနည္ ၊ ဘာမထီကား

ငါ႔ေျမငါ႔ေရ ၊ ငါ႔ျပည္သူမ်ား
လြတ္လပ္တစ္ဖံု ၊ သာယာစံုဖို႔
ကြယ္၀ွက္တစ္ခါ ၊ တည့္တိုးတစ္လွည့္

ရင္ဆိုင္ခဲ့၏ ၊ နယ္ခ်ဲ႔ရန္သူ
ကုလားျဖဴတို႔ ၊ ေနမ၀င္ျခင္း
ၿပိဳပ်က္ဆင္းေအာင္ ၊ ေရာင္ရွိန္ထည္၀ါ

သူရကန္စက္ ၊ ရွင္ေနမင္းမွတ္
ထြက္ေပၚလာခ်ိမ့္ ၊ ရက္ျမတ္ (၁၃)
ၿခိမ့္ၿခိမ့္အံုးအံုး ၊ ေနမင္းတန္ေဆာင္
လင္းေရာင္တက္ၿပီ။

ေဖဖ၀ါရီလ (၁၃) ရက္ေန႔တြင္ က်ေရာက္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေမြးေန႔အား ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။

အေရာင္မိွန္ေနေသာ ၾကယ္ ( ၁၄ ) ပြင့္

Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 6:09 AM

၁၄ ရက္ေန႔ကို ၊ စိတ္၀ယ္မွန္းလို႔
ေခ်ာကလက္နဲ႔ ၊ ခ်စ္စရာကတ္
စိတ္ကူးေနတယ္ ၊ ခ်စ္ျခင္းသေကၤတတဲ့။

အနာဂတ္ဗိမၺာန္ ၊ ဗိသုကာဖန္ဆင္း
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ ၊ ဖြားျမင္ခဲ့တဲ့
၁၃ ရက္ေန႔ကို ၊ ေမ့ေနၾကတယ္။

ညီေနာင္ေတြစုစည္း ၊ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕အႏွစ္
ေသြးစည္းခဲ့ျပည္ေထာင္ ၊ အဓြန္႔ရွည္ေအာင္တဲ့
၁၂ ရက္ေန႔ကို ၊ ေမ့ေနၾကတယ္။

နတ္သမီးကဟန္ ၊ တိုင္းျမန္ျပည္မွ
ေတာင္ေပၚေတာင္ေအာက္ ၊ ဒိုးယိုေပါက္သို႔

ေသြးစည္းကပြဲ ၊ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲလို႔
ေျခခ်ဳိးလက္ခ်ဳိး ၊ ကကြက္တစ္မ်ဳိး
မရိုးေလေအာင္ ၊ ဇါတ္ကေဆာင္လို႔

ကေခ်သည္ေပါင္း ၊ ( ၁၄ ) အားနဲ႔
အမိျမန္ျပည္ ၊ ကကြက္ညီေအာင္
ရက္စြဲသတ္မွတ္ ၊ ( ၁၂ ) ရက္ဟု

လျမတ္တပို႔ ၊ ဤမွစလို႔
ေရာင္းရင္းညီကို ၊ မယ္ပ်ဳိပ်ဳိတို႔
အမိျပည္ေထာင္ ၊ ဓြန္႔တည္တန္႔ေအာင္
ႀကိဳးစားပါစို႔….ေလ။

( ၆၃ ) ႀကိမ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔အား ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။

ငယ္ငယ္က

Saturday, January 30, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 8:32 PM

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က....

~~~~~~~~~~~~~~~~ စစ္တိုက္တမ္း ကစားခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ စစ္ဗိုလ္ ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ဖားကေလးဖမ္းၿပီး ရင္ခြဲခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ႀကီး ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ေ၀ဖာခ်ပ္ေလးနဲ႔ အိမ္ေဆာက္ခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ရန္ခဏခဏ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ လက္ေ၀ွ႔သမား ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပံုေျပာေကာင္းခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးသမား ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ခဲတံနဲ႔ အ႐ုပ္ဆြဲခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ပန္းခ်ီဆရာ ျဖစ္မလာဘူး။
~~~~~~~~~~~~~~~~ ကားခိုးေမာင္းခဲ့ဖူးတယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကားဆရာ လာျဖစ္ေနတယ္။

ငယ္ငယ္က အေတြးေတြဟာလည္း အမွန္တရားပဲ။ ခုျဖစ္ေနတာလည္း အမွန္တရားပဲ။ ခုေတြးေနတဲ့ အေတြးေတြ၊ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခု ေႏွာင္းပိုင္းမွာ ငယ္ငယ္က ဆိုၿပီးေတာ့ ငါ စာျပန္ေရး ႏိုင္ဦးမွာလား။

မသာစရိတ္

Monday, January 25, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 12:46 PM

မိတ္ေဆြ........

ေမာဟမ်ားတဲ့ ေလာကမွာ သင္ ေလာဘေတြနဲ႔ ခရီးဆက္ခဲ့တယ္ေနာ္။

နင္းျပားဘ၀နဲ႔ ေလာကကိုလည္း သင္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ ၿပီးၿပီေနာ္။

ရီျခင္း၊ငိုျခင္းေတြနဲ႔ ေလာကကို အမ်ားနည္းတူ သင္ မွတ္ေက်ာက္ေတြ တင္ခဲ့တာပဲေနာ္။

သံသရာရဲ႕ ထြက္ေပါက္ တရားဓမၼကိုလည္း သင္ ႐ွာေဖြခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္။

လက္က်န္ ရက္စြဲေတြက နည္းပါးလာေတာ့ ေလာကကို သင္ ေၾကာက္စျပဳလာၿပီေနာ္။

အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားကိုလည္း သင္ နာၾကားခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္။

ဥာဏ္ဦးခဲ့ရင္ သံသရာမွာ သင္ လမ္းပန္းသာမွာကိုလည္း သင္ သိခဲ့တယ္ေနာ္။

ဥာဏ္လည္းဦးပါရဲ႕ အေသခရီးကို သင္ မေလွ်ာက္ရဲေသးတာကလည္း........?

မၾကာေတာ့ရင္ မသာကံစမ္းမဲ ေပါက္မွ အေလာင္းလွမယ့္ အျဖစ္ကို သင္ ႀကိဳသိေနလို႔မ်ားလား .......... ?

မသာေတြကမ်ားၿပီ သယ္ယူသူေတြရဲ႕ မႏိုင္၀န္ကို သင္ သိေနလို႔မ်ားလား.......?

ေအာ္..... မိတ္ေဆြ အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ ဆိုတာထက္ မသာစရိတ္ ျပည့္မွီေအာင္ သင္ ႐ွာထားဖို႔လည္း လိုတယ္ေနာ့။

သင္ပိုင္အပ္သည္

Monday, January 18, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 8:21 PM

ထားရာေနေစ
ေစလိုရာသြား
မင္းခစားရယ္
ငါေလမဟုတ္

ထားရင္လည္းေန
သတ္လိုရင္လည္း
ေသေစအျပစ္
မက်ဴးသမို႔

ထားရာေနခဲ့
ေစရာေရာက္သြား
မိန္႔ေတာ္ခ်မွတ္
သင္ပိုင္အပ္သည္

ငါ၏၀ိဥာဥ္
ငါ႔စိတ္လ်ဥ္အား
သင္သာပိုင္စိုး
စိုးမိုးအပ္သည္

ေစလိုကေစ
သတ္လိုကသတ္
သင္ျပဳသမွ်
ငါေက်နပ္သည္

စာနာေထာက္ထား
ငဲ့ပါျငားဟု
ငါေလမဆို
သင္ျပဳႏိုင္သည္

သို႔ေပေသာ္ျငား
ျပဳအပ္သမွ်
ကိစၥရပ္တြင္
အၿပံဳးပန္းမ်ား အသင္ ပန္ဆင္ႏိုင္ပါေစေလ.............

ေမႊးလြန္းသည့္ပန္း (သို႔) MAI

Thursday, January 14, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 9:35 AM

ဒီရက္ပိုင္းမွာ သတင္း တစ္ပုဒ္က အရမ္းေမႊးႀကိဳင္ေနပါလား ? MAI ေလေၾကာင္းလိုင္းက ၀န္ေဆာင္မႈေတြ အရမ္းေကာင္းေနတယ္ ဆိုပဲ။ မေန႔က ေဖာ္၀ပ္ေမးလ္ေရာက္လာေတာ့ ဖတ္လိုက္တာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအကိုေတာ္ ဒီစလံုးကေန ခြင့္နဲ႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္တာေလ ( ျမန္မာ အင္တာေန႐ွင္နယ္ အဲယားေ၀း ) ေလယာဥ္ပ်ံ ႀကီးနဲ႔ေပါ႔။

ဘာပဲေျပာေျပာ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ဘယ္သူမဆို ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး နဲ႔ေနမွာေပါ႔။ ေလယာဥ္ႀကီးစီးၿပီး၊ ေလဆိပ္မွာေစာင့္ေနမယ့္ မိသားစု ၀င္ ေတြ ျမင္ေယာင္ရင္း၊ ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလး ငမ္းရင္းနဲ႔... ကဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ အိမ္ျပန္ခရီးလည္း ?

ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ ခရီးစဥ္ကို စတင္ၿပီး စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစတာကေတာ့ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ လ၀က ျဖတ္မယ္။ ၿပီးရင္ ပစၥည္းေ႐ြးမယ္။ ဟိုမွန္တစ္ဘက္ျခမ္းက မိသားစုေတြက လက္တျပျပနဲ႔ ကိုယ္ေတြကလည္း အျပင္ ျမန္ျမန္ ေရာက္ခ်င္ေနၿပီေလ။ ျပႆနာက ပစၥည္းေ႐ြးတဲ့ ေနရာမွာ စတာပဲ။

ငါ႔အိတ္ ဘယ္မွာလည္း ? ငါ႔အိတ္ ဘယ္မွာလည္းနဲ႔ ႐ွာေနတဲ့သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ပစၥည္းေ႐ြးတဲ့ေနရာမွာ လည္ေနတဲ့ ရထား ႀကီးက ေခါင္းမူးေနေရာေပါ႔။ အိတ္ေတြက ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ပါမလာၾကဘူး။ အဲတာနဲ႔ MAI ေကာင္တာမွာ သြားေမးၾကေတာ့ ပစၥည္း ေတြ စကၤာပူမွာ ေလယာဥ္ သယ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အေလးခ်ိန္ထက္ ေက်ာ္လြန္ေနလို႔ ခ်န္ထားခဲ့ရတာတဲ့ ေနာက္တစ္ပတ္ ေသာၾကာ ေလ ယာဥ္နဲ႔ ပါလာလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့မွာ လာေ႐ြးၾကပါတဲ့ ခင္ဗ် း)

အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေတာ္က မႏၱေလးထိ ျပန္ရမွာေလ ရန္ကုန္မွာ ဘယ္လို လုပ္ေစာင့္ေနရမွာတုန္း ? ကိုယ္က ျမန္မာျပည္ကို ခြင့္နဲ႔ ျပန္လာတဲ့ ကာလဟာ အင္မတန္ တန္ဖိုး႐ွိတဲ့ ကာလပါ။ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥနဲ႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ခ်င္လို႔ ထင္ပါ႔ ဆရာက မႏၱေလး ျပန္သြားတာ။ ခ်ိန္းထားတဲ့ ရက္ ျပန္လာေ႐ြးေတာ့ ဆရာသမားအိတ္က ေပ်ာက္သြားပါၿပီတဲ့ ခင္ဗ်ာ....

အဲမွာ ႐ုပ္လံုးကေပၚေတာ့မယ္ MAI ႐ုပ္လံုးေပါ႔။ ဒီပစၥည္း ေပ်ာက္တဲ့ ျပႆနာကို ေလေၾကာင္းလိုင္းက ေလွ်ာ္ေၾကး ေပးပါ႔မယ္။ ( အိတ္ တစ္လံုးကို အေမရိကန္ ေဒၚလာ 200 တဲ့ ခင္ဗ် ) ။ ၿပီးေတာ့ MAI စာ႐ြက္မွာ ဤ ျဖစ္ၿပီး ကိစၥသည္ ေလေၾကာင္းလိုင္း တာ၀န္ မဟုတ္ေၾကာင္း လက္မွတ္ ေရးထိုးေပးရမယ္တဲ့ ခင္ဗ်။ ဒါဟာ ဘာလည္း ေစာ္ကား တာ လား ? ပမာမခန္႔ လုပ္တာလား ? အထင္ေသးတာလား ? အိတ္တစ္လံုးကို U$ 200 လို႔ သတ္မွတ္ရေအာင္ အိတ္အတြင္းပါ ပစၥည္းကို သူတို႔ေတြ သိၾကလို႔လား ? ျပန္လည္ အစားထိုး မရႏိုင္တဲ့ အရာမ်ဳိးဆိုရင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ဘယ္လို တာ၀န္ယူေပးမွာလည္း ?

ဒီကိစၥဟာ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို အားေပးတဲ့ ခရီးသည္ကို ေစာ္ကားတာပဲ။ အိတ္တစ္လံုးကို U$ 200 တန္ဖိုး ျဖတ္တာကလည္း LEVI'S
တစ္ထည္ေတာင္မွ U$ 200 ေက်ာ္တယ္ ဆိုတာ သိထားေစခ်င္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားျပန္ တစ္ေယာက္ သယ္ယူသြားတဲ့ အိတ္တန္ဖိုးကို အၾကမ္းအားျဖင့္ေတာ့ ခန္႔မွန္းႏိုင္ၾကမွာပါ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ အေသးစိတ္ေတြ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။

ဒါနဲ႔ ေလေၾကာင္းလိုင္းက လက္မွတ္ထိုးခိုင္းေတာ့ ဆရာက ဘယ္ထိုးပါ႔မလည္း။ လူကိုမ်ား ေတာ္ေတာ္အတယ္ ထင္ေနၾကလား မသိဘူး ေလေၾကာင္းလိုင္း ၀န္ထမ္းေတြက။ ဆရာသမားက ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ တာ၀န္ပ်က္ကြက္မႈ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ လံုၿခံဳ စိတ္ခ်မႈ မ႐ွိတဲ့ ေလေၾကာင္း ၀န္ေဆာင္မႈ၊ တာ၀န္ကိစၥ အ၀၀ေတြကို ဒီ U$ 200 နဲ႔ ပါးစပ္ပိတ္မယ္။ ေလွ်ာ္ေၾကးေပးမယ္ေပါ႔တဲ့။ ( ၾကည့္စမ္းပါဦး ခရီးသည္ေတြကို ေစာ္ကားခ်က္ )

ဆရာသမားကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ေပးတဲ့ ေငြလည္း မယူဘူး။ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ပစၥည္းကိုလည္း ေရစက္ခ်လိုက္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီကိစၥ ကိုလည္း အမ်ားသိေအာင္လည္း ဖြင့္ခ်ရမယ္ လို႔ေျပာၿပီး စကၤာပူ ျပန္လာတာေပါ႔။ ဟိုကလည္း အဲလို႔ လုပ္မယ္ေျပာေတာ့ နည္းနည္း ေတာ့ ၿဖံဳသြားမယ္ ထင္ပါ႔ မလုပ္ပါနဲ႔ ဘာညာ လိုက္ေတာင္းပန္ေပမယ့္ ဆရာသမားက ရင္နာေနၿပီ လွည့္ကို မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ ကိစၥေတြက ၿပီးခဲ့ၿပီေလ။
( အထက္ပါ အေၾကာင္း အရာႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့သူသည္ ယခု လက္႐ွိ စကၤာပူတြင္ ေနထိုင္ေနပါသည္ )

က်န္ပါေသးတယ္ဗ်ာ ... ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္ငန္းခြင္တူ ညီအကို ျပန္စဥ္တုန္းကလည္း ရန္ကုန္တြင္ ပစၥည္းပါမလာ ေနာက္ေန႔ေတြမွ ေလဆိပ္တြင္ သြားေရာက္ေ႐ြးယူရပါသည္။ ခြင့္ျပည့္လို႔ စကၤာပူ ျပန္လာသည့္ ခရီးစဥ္တြင္လည္း ပစၥည္းက ရန္ကုန္တြင္ က်န္ရစ္၊ ေနာက္ေန႔တြင္မွ အိမ္လိပ္စာ အတိုင္း လာေရာက္ပို႔ေပးသည္။ အဲ ကြာတယ္ေနာ္ ရန္ကုန္မွာက်ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေ႐ြးယူ။ စကၤာပူ မွာက်ေတာ့ အိမ္လိုက္ပို႔တယ္။ စာဖတ္သူေတြ နည္းနည္းေတြး ၾကည့္ၾကေနာ္ ဘာေတြကြာတာလည္းလို႔ ?

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အရင္းႏွီးဆံုးမိတ္ေဆြ ခြင့္နဲ႔ ျပန္တာပါပဲ။ စကၤာပူ ျပန္မယ့္ရက္စြဲကို ကြန္ဖမ္း လွမ္းလုပ္တာ ဖုန္းနဲ႔ ရန္ကုန္က MAI ေလေၾကာင္း႐ံုးကိုေပါ႔။ ဆက္ဆံေရး ေတာ္ေတာ္ ေျပျပစ္တာပဲတဲ့။ နာမည္ေျပာ ဖုန္းနံပါတ္ေျပာ ဂြပ္ တန္းခ်လိုက္ တာပဲတဲ့ စကားေျပာခြက္ကို။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ယဥ္ေက်းတဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရးပဲဗ် ေနာ္.... ဘယ္လို လုပ္ၿပီး အဆင့္ျမင့္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ေလေၾကာင္းလိုင္းမွာ အလုပ္ရေနပါလိမ့္။ လမ္းေဘး ေစ်းသည္ေလာက္ေတာင္ ဆက္ဆံေရး မေကာင္းပါလား။

အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ သူေတြက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သိကြ်မ္းတဲ့ သူေတြႀကီးပါပဲ အေသးစိတ္ ရက္စြဲ ေလေၾကာင္း အမွတ္စဥ္ သိခ်င္ရင္ လည္း ႐ွိပါတယ္လို႔။

ကဲအခု ကြ်န္ေတာ့္ အျမင္ကို နည္းနည္းေတာ့ ေရးမယ္ဗ်ာ....
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခရီးသည္ တစ္ဦးမွာ သယ္ယူလို႔ ရႏိုင္တဲ့ အေလးခ်ိန္၊ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ခြင့္ျပဳတဲ့ အေလးခ်ိန္ အတိုင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သယ္ယူခြင့္ ႐ွိတာေနာ္။ ဒါဆို ပစၥည္းအေလးခ်ိန္ မႏိုင္လို႔ က်န္ရစ္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ဘာေၾကာင့္လည္း ? ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သေျပႏုနဲ႔ ရဲရင့္ကပဲ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို အခက္အခဲ ျဖစ္ေစတာ ေနပါလိမ့္မယ္.။

ၿပီးေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ရန္ကုန္အေနနဲ႔က ကိုယ္တိုင္ ေလဆိပ္ ဂိုေဒါင္မွာ သြားေရာက္ ထုတ္ယူရၿပီး၊ စကၤာပူ ႏိုင္ငံမွာ ၾကေတာ့ ဘာလို႔ အိမ္တိုင္ယာေယာက္ လာပို႔ေပးရတာလည္း ?

အဲဒီလို ပစၥည္းေတြ က်န္ရစ္ခဲ့မယ္ ေပ်ာက္႐ွခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို အားေပးသူ ခရီးသည္ေတြ အေနနဲ႔ ေ႐ွ႕ဆက္ၿပီး.... ေ႐ွ႕ဆက္ၿပီး.......

လြတ္ လပ္ ေရး ေန႔

Sunday, January 3, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 8:45 PM

တစ္ေထာင့္ကိုးရာ ေလးဆယ့္႐ွစ္
ေလးရက္ ဇန္န၀ါရီ လြတ္လပ္သည္။

ထိုခ်ိန္ကစ တို႔ဘ၀
ယခုထိတိုင္ လြတ္....လပ္ ပါ႔။

ေ႐ွ႕ဆက္သြားမယ္ တို႔ဘ၀မယ္
ဒီတိုင္းဆိုရင္ လြတ္ ဦးမယ္။

ယူေပးသူက လြတ္ ေစဖို႔
လုပ္ေပးသူက လပ္ ေနလို႔။

အားလံုးပဲကြယ္ မွတ္ထားၾက
ဇန္န၀ါရီ ေလးရက္က
လြတ္ လပ္ ေရးေန႔ဗ်။

ဇရာအို တုတ္ေကာက္

Friday, January 1, 2010 Posted by စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး at 5:35 PM

2009 ကုန္လြန္ခဲ့ၿပီ
အေဟာင္းေတြ ေဆြးမယ္ထင္သလား ?
အတိတ္ေတြ ေပ်ာက္မယ္ထင္သလား ?
မွားတဲ့လူလည္း မွားခဲ့ၾက...
မွန္တဲ့လူလည္း မွန္ခဲ့ၾက...
ဇရာအိုက တစ္ႏွစ္လွမ္းခဲ့ၿပီ... ။

ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ထမင္း၀ိုင္း
ငိုေႂကြးေနတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္း
သူ႔ေနရာနဲ႔သူ
2009 ကိုထားခဲ့ၿပီ...။

သူငယ္ခ်င္း
မင္းေရာ ဘယ္လိုေနလည္း... ?
အမွားေတြ မ်ားလား ?
အမွန္ေတြ မ်ားလား ?
ေအာင္ျမင္ခဲ့လား ?
႐ွဳံးနိမ့္ခဲ့လား ?

ေသခ်ာတာ တစ္ခုက
2009 ကို ႏႈတ္ဆက္တာ
နင္အားမာန္ေတြ ပါေနလိမ့္မယ္..။

ႏွစ္သစ္မွာ ငါဘယ္လိုေနမယ္
ဘာေတြျဖင့္ လုပ္လိုက္မယ္
2008 ေနာက္ဆံုးအေတြးလိုေပါ႔
2009 မွာ လံုးခ်ာလည္လိုက္ၿပီး

သူငယ္ခ်င္းေရ..
2010 မွာ .....
ဇရာအို တုတ္ေကာက္
ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစ......