ဗရုတ္ ႏွင့္ သုတ္ခ ေပါင္းမိေသာေန႔

Tuesday, October 21, 2008
တစ္ခါတုန္းကေပါ႔၊ နယ္ၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕မွာ၊ အရမ္းခင္မင္ၾကတဲ့ ဗရုတ္ နဲ႔ သုတ္ခ ဆိုတဲ့အိမ္ခ်င္းကပ္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္
ရွိၾကတယ္တဲ့၊ အဲ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ခင္တာမွ အိပ္တာေတာင္ အတူတူ အိပ္ရမွ ေက်နပ္တာ၊ ေမြးေန႔ ေမြးရက္လည္း အတူတူပဲဗ်ာ။

သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့ စိတ္ဟာ ေမြးကတည္းက သံေယာဇဥ္ ခ်က္ႀကိဳး ဆက္ခဲ့လား မဆိုတတ္ဘူး၊ အူ၀ဲ ဘ၀က စလို႔ အေမခ်င္း လဲၿပီး ႏို႔စို႔ရမွ အငိုတိတ္ၿပီး အအိပ္လွတာ၊ အိပ္ျပန္ရင္လည္း ပုခက္ဆိုလည္း တစ္ခုထဲ၊ ကုတင္ဆိုလည္း တစ္လံုးထဲမွ အိပ္ေပ်ာ္ၾကတာေလ၊ အိပ္တဲ့ ပံုစံလည္း ၾကည့္ပါဦး၊ သူ႔ေျခေထာက္ ကိုယ့္ေခါင္း ဆိုင္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေျခမ တစ္ေယာက္ ကိုက္ၿပီး အိပ္ၾကတာေလ ရွားတယ္ေနာ္။

ကိုယ္ဟာကို လမ္းေလွ်ာက္တတ္၊ ထမင္းစားတတ္လာေတာ့ ကိြဳင္က စလာၿပီ၊ ၿခံခ်င္းကပ္ ဆိုေတာ့ ေခြးတိုးေပါက္ ရွိၿပီေပါ႔၊
ေဟ့ေကာင္ သုတ္ခ ထမင္းစားခ်ိန္ ေရာက္ရင္ နင့္အိမ္ကေန ဟင္းတစ္ခြက္ယူလာ ငါလည္းယူလာမယ္ အိုေကေပါ႔ ဒါမ်ား၊ ၿပီးရင္ ေခြးတိုးေပါက္နားမွာ အတူတူ စားမယ္၊ နင့္အိမ္က မုန္႔၀ယ္ေပးရင္ ယူလာ ငါ႔ရွိတဲ့မုန္႔နဲ႔ အတူတူစားမယ္ အိုေကေပါ႔၊
စၿပီ ဇါတ္လမ္းက တစ္ေန႔ သုတ္ခ အိမ္က သူ႔ကို ဂ်ယ္လီ၀ယ္ေပးတယ္၊ ဒါနဲ႔ ဗရုတ္အိမ္ကို ကူးလာၿပီး၊ ေဟ့ေကာင္ ဒီမွာ
ဂ်ယ္လီေတြ လာစားရေအာင္လို႔ ေခၚတာေပါ႔၊ ေနဦး ေစာေစာက ငါ႔အေမ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ထားတာ ေတြ႔တယ္ ဂ်ယ္လီစားၿပီး
ေကာ္ဖီေသာက္မယ္၊ ေအး ေကာင္းတယ္ေပါ႔၊ ေကာင္းခ်က္ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အေရးေပၚေဆးရုံေရာက္သြားတယ္၊ အဲလိုေကာင္ေတြ။

ေက်ာင္းေနအရြယ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေနအရြယ္ေပါ႔၊ အစအေနာက္ကလည္း သန္ပါ႔ စိတ္တူကိုယ္တူပဲ၊ ဆရာမကို ဖားတာလည္း လြန္ေရာ၊ တစ္ေန႔ ဗရုတ္အိမ္က ပဲစိမ္းစားဥ ၀ယ္လာေတာ့ ဒီေကာင္ကစ္လာတယ္၊ ဆရာမကို ေပးဖို႔ေပါ႔၊
ဟိုေကာင္ သုတ္ခကလည္း အိမ္က သၾကားလံုးေတြ ႏႈိတ္လာတယ္၊ ေက်ာင္းေရာက္လို႔ ဆရာမကိုလည္း ေတြ႔ေရာ မ်က္ႏွာလုပ္ၾကတာ ဖားတာေလ၊ ဆရာမ စားဖို႔ဆိုၿပီး လုၿပီးေပးၾကတာ၊ ဆရာမ အထင္လြဲတာေပါ႔၊ ကိုယ့္ဆရာမကို ေနာက္ရေလျခင္းဆိုၿပီး ေကြ်းလိုက္တာ ႀကိမ္သံုးခ်က္စီ၊ အဲလိုေကာင္မ်ဳိး ဗရုတ္နဲ႔သုတ္ခက မလြယ္ဘူး။

အတန္းႀကီးလာေတာ့၊ ေက်ာင္းေျပးတတ္လာတယ္၊ တစ္ခါ ႏွစ္ခါ အတန္းပိုင္ ဆရာမက သတိေပးေသးတယ္၊ မရေရးခ် မရပါ၊ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာႀကီးဆီ ပို႔ေတာ့တာေပါ႔၊ ကံေကာင္းတယ္ ေမ်ာက္ႏွစ္ေကာင္က အဲဒီေန႔က ဆရာႀကီးရဲ႕
ဧည့္သည္ ေရာက္ေနတယ္၊ မနက္ျဖန္မွ ေတြ႔မယ္ေပါ႔၊ ဒီႏွစ္ေကာင္ အႀကံထုတ္ေနၿပီ ဆရာႀကီးကို ဘယ္လို ဖားရမလည္း
ေတာင္းပန္ရမလည္းေပါ႔၊ ေဟ့ေကာင္ သုတ္ခ မနက္ျဖန္ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းကို ေစာေစာလာၿပီး ဆရာႀကီးကို ေတာင္းပန္ရေအာင္ ဆရာႀကီး စားဖို႔ မင္းတစ္ခုခု ယူခဲ့၊ ငါလည္းပဲ ယူလာခဲ့မယ္ေပါ႔။

မနက္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ ကေလးနဲ႔ေပါ႔၊ ဆရာႀကီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းေျပးတာ မွားမွန္းသိ
ပါၿပီ ဒီစားစရာေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မုန္႔ဖိုးထဲက စုၿပီး ဆရာႀကီး စားရေအာင္ ကန္ေတာ့ပါတယ္၊ ဆရာႀကီးက ၾသ၀ါဒေတြ
ေပးတာေပါ႔၊ လိမၼာသိတတ္တဲ႔ တပည့္ကိုလည္း ဆုေတြ တသီႀကီးေပးတာေပါ႔၊ ခြင့္ျပဳပါ ဆရာႀကီးေပါ႔ ေတာ္လိုက္တဲ့ငါကြ၊
အရိုက္မခံရေတာ့ဘူး ဆိုၿပီးေပ်ာ္ေနတာေပါ႔၊ ျပန္လွည့္လို႔ တံခါး၀ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး၊ မိုးႀကိဳးပစ္သံလို ဆရာႀကီးရဲ႕
အသံက ဟိန္းထြက္လာတယ္၊ ျပန္လာႀကစမ္းေပါ႔၊ လာစမ္း မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္က ငါ႔ကို ေသေစခ်င္ေနတာလားေပါ႔၊ ဆရာႀကီး ေဒါသငယ္ထိပ္ ေဆာင့္ေနၿပီ၊ မင္းတို႔ကန္ေတာ့တဲ့ ပစၥည္းကို ၾကည့္ဆိုၿပီးျပေတာ့၊ ဗရုတ္က ဖရဲသီး၊ သုတ္ခက
ဘဲဥတဲ့ဗ်ာ၊ အဲလိုႏွစ္ေကာင္ အဲလို၊ ဒီကိစၥ ဆိုင္ရာမိဘ ဆီကို ကြန္ပလိမ္းေရာက္တာေပါ႔။

ေန႔ရက္ေတြကလည္း ျမန္လိုက္တာေနာ္၊ အခ်ဳိးေတာ့ မေျပာင္းဘူး၊ စားအတူ သြားအတူ အိပ္ေတာ့လည္း တူတူပဲ၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ဟာ ေဟ့ေကာင္ သုတ္ခ မင္းမ်က္ႏွာမွာ ၀က္ၿခံေပါက္ေနတယ္၊ ေအး မင္းလည္းတူတူပဲ၊ ေၾသာ္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ လူပ်ဳိ ျဖစ္လာၾကၿပီကိုး၊ အေနအထိုင္ နည္းနည္း ေျပာင္းလည္းလာသလိုပဲ၊ ဟိုသြား ဒီသြား ကိစၥေလးေတြ၊
လွ်ဳိလာၾကၿပီ၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္စားဆင္ယင္ တတ္လာၿပီ၊ အတူတူလည္း သိပ္မအိပ္ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး၊ တစ္ေန႔ေတာ့
သုတ္ခ နင္ဘာျဖစ္တာလည္း ငါနဲ႔လည္း လာမအိပ္ေတာ့ဘူး၊ ေရွာင္ဖယ္ေရွာင္ဖယ္နဲ႔။ နင္ေရာငါ႔ကို ေခၚလို႔လား ခပ္တန္းတန္းနဲ႔၊ တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္ ပိုတန္းလာၾကတယ္။

ေဟ့ေကာင္ ဗရုတ္ ငါနင္႔ကို ေျပာစရာရွိတယ္၊ နားေထာင္ဆိုၿပီး သုတ္ခက ေျပာေတာ့တာပဲ၊ နင္နဲ႔ငါ ငယ္ငယ္ကတည္းက၊
ထမင္းစားတာေရာ၊ မုန္႔စားတာေရာ၊ အိပ္တာေရာ အိုကြာ ကုန္ကုန္ေျပာရင္ အေမ့ ႏို႔ကိုေတာင္ အလွဲအလွယ္ လုပ္ၿပီးစို႔ ခဲ့ၾကတာေနာ္၊ ခုဒီလို လုပ္လို႔ မရေတာ့ဘူး၊ လုပ္လို႔လည္းမရေတာ့ဘူး သိလား၊ ဘာ့ေၾကာင့္လည္းဆို ငါရည္းစား ရေနၿပီ၊
ဒါ႔ေၾကာင့္ပါ ေတာ္ၾကာ မင္းက ငယ္တုန္းကလို နင့္မုန္႔ငါ႔ေကြ်း ငါ႔မုန္႔နင့္ေကြ်း ဆိုလို႔ မရေတာ့ဘူး၊ အဟီး ေအးပါကြာ သုတ္ခရာ ငါလည္းနင့္ေျပာမလို႔ ငါလည္းရည္းစားရေနၿပီ၊ ငယ္ကလို မုန္႔လွဲစားလို႔ မရေတာ့ဘူးေနာ္။

ထိုေန႔မွစ၍ ဗရုတ္ ႏွင့္ သုတ္ခ သည္ အက်င့္ဆိုးမ်ားကို ျပဳျပင္၍ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ားပင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

ညီမငယ္ မယ္ဂုမိ ေတာင္းဆိုထားေသာ ဗရုတ္သုတ္ခ ကို ဤသို႔ ဤပံု ေရးေပးလိုက္ပါသည္၊ ေက်နပ္ႏွစ္သက္ႏိုင္ပါေစ။



3 ေ၀ဖန္ထားပါတယ္။:

- said...

အစ္ကုိ
စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ပံုေဖာ္ထားတာမုိ႔ ဖတ္လုိ႔ ေကာင္းတယ္။ အေစာဆံုးဖတ္သြားပါတယ္။
ခင္မင္ေလးစားလ်က္
၀င္းေဇာ္

Chit Hnin said...

ဗ႐ုတ္နဲ႔သုတ္ခတို႔ရဲ႕ ရည္းစားေလးေတြကေရာ ဘယ္သူေလးေတြပါလိမ့္ တစ္ေယာက္ထဲေတာ့ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္ ...
စိတ္ကူး ပံုေဖာ္တာေလးက အရမ္းမိုက္တယ္ေနာ္.....။

megumi said...

ေဟာေတာ့၊ TAG ထားတာက ဗ႐ုတ္သုခေန႕တစ္ေန႕ အေၾကာင္း၊ ေရးေပးေတာ့ ဗ႐ုတ္နဲ႕ သုခအေၾကာင္း၊ ဟြန္း ၊မ်ားျပီ။
ခုတ္ရာတစ္လြဲ၊ ရွရွာတစ္ျခားျဖစ္ေနေပမယ့္ စာေရးေကာင္းလို႕ ခြင့္လႊတ္လိုက္မယ္။
ဟိ ဟိ။ စာေရးေတာ့ တကယ္ေကာင္းတယ္။
ရယ္ရတယ္သိလား။
ဒါနဲ႕၊ ဘယ္သူက ကိုရွင္ရဲထြတ္ၾကီးလဲ။ ဒါမွမဟုတ္၊ ႏွစ္ကိုယ္ခြဲသ႐ုပ္ေဆာင္တာလား။ :P :P